depresja nerwicowa

Depresja nerwicowa – przyczyny, objawy, leczenie depresji nerwicowej

Depresja nerwicowa jest chorobą wynikającą z przeżywania traumatycznego zdarzenia. Zaburzenie charakteryzuje się przedłużoną postacią nerwicy. Chorobie mogą towarzyszyć różne zespoły: asteniczny, lękowo-fobiczny, hipochondria. Pierwsze oznaki zaburzenia pojawiają się po ekspozycji na czynniki stresowe, a ich intensywność nie zawsze jest wyraźna, sama sytuacja jest subiektywnie istotnym problemem dla danej osoby.

Czym jest depresja nerwicowa?

Depresja nerwicowa charakteryzuje się szerokim zakresem przejawów, od stanów w zakresie normalnym po przemieszczenie wymazanych, „ukrytych, prawie niewyrażonych postaci objawowych. Taka „depresja bez depresji” powoduje pewne trudności w diagnozowaniu i różnicowaniu zaburzenia. Brak lub słaba manifestacja objawów uniemożliwia terminowe przeprowadzenie leczenia, co wiąże się z większym ryzykiem niedoszacowania rzeczywistej ciężkości choroby.

W większości przypadków jest to poważna choroba spowodowana zaburzeniami nerwowymi wynikającymi z bodźców zewnętrznych, predyspozycji osobistych i obarczona poważnymi konsekwencjami aż do rozwoju stanu maniakalno-depresyjnego i samobójstwa. Depresja nerwicowa jest emocjonalnym zaburzeniem osobowości spowodowanym stałym wpływem stresującej sytuacji na układ nerwowy.

To znaczy, że choroba występuje u ludzi, którzy są stale poddawani pewnego rodzaju presji emocjonalnej, na przykład niezadowoleniu z życia rodzinnego, poczuciu winy lub stracie i innym okolicznościom, które przy pewnym charakterze nie są przezwyciężane, ale kumulują się prowadząc osobę do utrzymującej się apatii. Osoby, które nie są pewne siebie i mają niską samoocenę, a także osoby, które nie są w stanie podejmować niezależnych decyzji i są w minimalnym stopniu przystosowane do społeczeństwa, należą do kategorii ryzyka.

Depresja nerwicowa – przyczyny

Głównym powodem rozwoju depresji nerwicowej jest wpływ istotnych czynników stresujących. Z reguły stresująca sytuacja danej osoby jest w rzeczywistości normalnym wydarzeniem życiowym, takim jak: sytuacja konfliktowa w rodzinie, problemy zawodowe, trudności finansowe. Dość często załamanie planów, nadziei, aspiracji i pragnień staje się czynnikiem prowokującym rozwój zaburzenia. Przyczyną jest także długotrwały konflikt między rzeczywistymi potrzebami a osobistymi priorytetami z surowymi zasadami życia w społeczeństwie.

To zaburzenie emocjonalne może wystąpić w wyniku przebywania w trudnej do rozwiązania sytuacji w teraźniejszości i perspektywie. Na przykład kobieta jest zmuszona opiekować się sparaliżowanym niepełnosprawnym mężem: ogromny wysiłek fizyczny, ciągły stres psychiczny, świadomość braku szans na uzdrowienie prowadzą do silnego stresu i prowokują rozwój depresji nerwicowej.

Nagromadzenie negatywnej energii występuje również pod wpływem czynników nieintensywnych, ale stałych i „monotonnych”, na przykład: konflikt, nieprzyjazna atmosfera w pracy. Nie będąc w stanie w pełni się zrelaksować, znaleźć zdrowych sposobów pozbycia się napięcia i zmęczenia, człowiek jest skupiony na swoich negatywnych uczuciach, wpada w depresję i apatyczny stan. W rezultacie witalność jest wyczerpana, osoba ma załamanie nerwowe, a następnie rozwija się stan depresyjny.

Najczęściej diagnozowane przyczyny depresji nerwicowej:

  • Seria niepowodzeń w życiu zawodowym
  • Skandale w rodzinie
  • Przewlekłe zmęczenie
  • Zmiana miejsca pracy w rezultacie trudności z adaptacją w nowym zespole
  • Obecność kompleksów i fobii
  • Utrata bliskiej osoby
  • Samotność.

Depresja nerwicowa – objawy

Głównym objawem depresji nerwicowej jest irracjonalny, niezrozumiały, wyjaśniony, wyraźnie manifestujące wahania nastroju. Chociaż w tym zaburzeniu chory jest zdominowany przez stan depresji, to jednak uczucia przytłaczającej melancholii są nieco mniej widoczne. Depresja nerwicowa nie charakteryzuje się nadmierną samokrytyką, niską samooceną i samooskarżeniem, chorzy nie mają całkowitej utraty zainteresowania wydarzeniami. Gdy choroba się nasila, zmiany nastroju stają się bardziej wyraźne, chociaż negatywne uczucia emocjonalne nie przybierają postaci stabilnego, trwałego, intensywnego stanu depresji.

Dla depresji nerwicowej charakterystyczna jest:

  • Płaczliwość, użalanie się nad sobą
  • Tendencje do oskarżania i krytyki innych nie są uogólnione, ale ograniczają się do strefy wydarzenia traumatycznego
  • Uczucie ogólnej słabości
  • Łagodny irracjonalny niepokój
  • Łagodne pogorszenie apetytu
  • Zaburzenia snu: przedłużony sen, wczesne przebudzenie, przerywany sen
  • Psychologiczna jasność przyczyn powstania i rozwoju choroby
  • Ambiwalentny pogląd na myśli samobójcze

Umiarkowane i ciężkie formy depresji nerwicowej mogą objawiać się objawami somatycznymi:

  • Zaburzenia układu pokarmowego: zaparcia lub biegunka
  • Bóle stawów
  • Spadek pożądania seksualnego
  • Nieprawidłowości w cyklu miesiączkowym
  • Bóle głowy
  • Ból serca, tachykardia lub arytmia.

Osoby dotknięte depresją nerwicową są świadome związku swojego stanu psychicznego z istniejącym czynnikiem stresu, mają ochotę zmiany traumatycznej atmosfery, pragnienie przeciwstawienia się chorobie.

Depresja nerwicowa – leczenie

Metody leczenia depresji nerwicowej są wybierane indywidualnie przez psychiatrę w zależności od postaci i ciężkości zaburzenia. Osiągnięcie pomyślnych wyników w leczeniu choroby jest możliwe dzięki złożonemu, połączonemu, poprawnemu i konsekwentnemu połączeniu leczenia farmakologicznego i psychoterapii.

Główną rolę w leczeniu tej choroby przypisuje się psychofarmakologii. Przebieg terapii obejmuje różne grupy leków: leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, uspokajające, stabilizatory nastroju, kompleksy witaminowe. Wybór leków opiera się na charakterystyce przebiegu choroby i reakcji pacjenta na leki. Stosowane są również terapie nielekowe: leki homeopatyczne.

Istotą wszystkich współczesnych metod psychoterapeutycznych jest swobodna, szczera i skuteczna komunikacja pacjenta z psychoterapeutą. Zadaniem specjalisty jest wysłuchanie historii chorego, pomoc w zidentyfikowaniu przyczyn choroby. A także rozwiązania istniejących problemów psychologicznych, aby zmotywować zmiany w reakcjach behawioralnych. Istotnym czynnikiem sukcesu psychoterapii jest poczucie, że pacjent ma rzeczywiste wsparcie, pewność, co do pozytywnego wyniku leczenia. Ważnym warunkiem eliminacji objawów zaburzeń depresyjnych jest troska i uwaga bliskich. A także skuteczne i całkowite rozwiązanie istniejących problemów domowych, społecznych i materialnych.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.