Szukaj
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt

Zaburzenia dysocjacyjne – przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie

Zaburzenia dysocjacyjne są grupą zaburzeń psychicznych, które objawiają się dezintegracją pewnych funkcji psychicznych w wyniku zdarzenia psycho-traumatycznego. Chorobie towarzyszą zaburzenia niektórych funkcji umysłowych: świadomości, samoidentyfikacji i pamięci.

Zaburzenia dysocjacyjne – przyczyny

Główną przyczyną zaburzeń dysocjacyjnych są ostre lub przewlekłe zdarzenia psychotraumatyczne. Dość często takie zaburzenia mają miejsce, gdy istnieje realne zagrożenie dla ludzkiego życia. Bardzo często pojawia się po śmierci krewnych, przerwie w relacjach o dużym znaczeniu dla tej osoby, zwolnieniu, związanym z niekorzystną perspektywą dalszego zatrudnienia, utratą mieszkania, upadłością. Impulsem do początku choroby może być rozbieżność między osobistymi wartościami osoby a systemem wartości innych, w tym przypadku zaburzenie jest spowodowane przez przyczyny, które nie są istotne dla innych ludzi.

fb

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

fb

Istnieje kilka czynników przyczyniających się do rozwoju choroby.

  • Indywidualne cechy psychologiczne, predyspozycje do szybkiego wejścia w stan stresujący. Najczęściej tę cechę obserwuje się u ludzi cierpiących na nadwrażliwość.
  • Niekorzystne warunki życia w dzieciństwie z powodu wczesnej utraty bliskiej osoby, poważnej choroby, przemocy w szkole i w domu.
  • Poprzednie niekorzystne doświadczenia. Zaburzenie często występuje u osób, które były w strefie wojny lub walczyły, poddane torturom fizycznym.

Zatem zaburzenia te nie są związane z zaburzeniami fizycznymi lub neurologicznymi, używaniem substancji alkoholowych i narkotycznych i nie są częścią innego zaburzenia psychicznego.

Statystyki:

  • Ogólna częstość występowania zaburzeń dysocjacyjnych wynosi 0,5-5%
  • Stosunek kobiet i mężczyzn cierpiących na zaburzenia dysocjacyjne wynosi 3 do 1
  • Najczęstsze zaburzenia motoryczne i sensoryczne (porażenie kończyn, naruszenie wrażliwości skóry itp.), rzadziej – fuga dysocjacyjna, amnezja dysocjacyjna, złożone zaburzenie osobowości.

Rodzaje zaburzeń dysocjacyjnych

Amnezja dysocjacyjna – utrata pamięci z powodu traumatycznego zdarzenia. Amnezja dysocjacyjna może być częściowa lub całkowita. Na przykład kobieta, która straciła dziecko, może zapomnieć o wszystkim, co jest z nim związane (ciąża, poród itp.), Ale pamięta o innych neutralnych wydarzeniach równoległych. Uogólniona i całkowita amnezja charakteryzuje się utratą informacji o własnej osobowości, bliskich ludziach i jego poprzednim życiu, podczas gdy pamięć o uniwersalnej wiedzy jest zachowana. Jest to rzadki przypadek i po zdiagnozowaniu jest klasyfikowany, jako stan fugi.

Przy diagnozie brane są pod uwagę następujące kryteria:

  • Obecność częściowej lub całkowitej amnezji w przypadku urazu
  • Brak choroby somatycznej lub psychicznej, urazowe uszkodzenie mózgu, zatrucie alkoholowe i narkotyczne, a także nadmierne zmęczenie, które może prowadzić do normalnego zapomnienia

Fuga dysocjacyjna

Fuga dysocjacyjna to utrata pamięci własnej w połączeniu z nagłym ruchem. Utrata pamięci działa jak mechanizm ochronny psychiki. Pewna traumatyczna sytuacja staje się tak nie do zniesienia, że człowiek dosłownie ucieka, zapominając o wszystkim o sobie i swoim przeszłym życiu. Często w okresie fugi chory przywłaszcza sobie nową osobowość. Może przenieść się do innego miasta lub kraju, przyjąć nowe imię, dostać pracę, rozpocząć nowy związek. Mogą pojawić się takie osobiste cechy, których wcześniej nie było. Na przykład dana osoba może stać się towarzyska lub odwrotnie zamknięta.

Odrętwienie dysocjacyjne

Odrętwienie dysocjacyjne to zaburzenie ruchowe wynikające z traumatycznej sytuacji. Z odrętwieniem dysocjacyjnym następuje gwałtowny spadek lub utrata ukierunkowanych ruchów. Chory siedzi nieruchomo lub leży. Nie reaguje na dźwięki, jasne światło, zapachy i ból. Spontaniczna mowa jest zazwyczaj utracona. Jeśli ktoś zada choremu pytanie, to on albo je ignoruje, albo odpowiada krótko z zauważalnym opóźnieniem. Jednak napięcie mięśniowe, częstość oddechów i inne wskaźniki wskazują, że osoba nie śpi, ale jej świadomość jest zawężona.

W diagnozie wyróżniane są dwa kryteria:

  • Brak zaburzeń fizycznych i psychicznych (depresja, schizofrenia)
  • Dostępność informacji o stresie, konfliktach psychologicznych i sytuacji społecznej, w której chory się znajduje.

Zespół Gansera

Zespół Gansera to pseudo-psychoza, charakteryzująca się obecnością zmutowanych interakcji. Przyczyną tego zaburzenia jest stres, strach, silne napięcie emocjonalne wywołane krytyczną sytuacją życiową. Typowym przykładem takiej sytuacji jest uwięzienie. Ponadto, zespół Gansera może być spowodowany potrzebą empatii, w dążeniu do pokazania swojej bezradności, niezdolności do czegoś, niezdolności do wzięcia odpowiedzialności za swoje czyny i wzięcia za nie odpowiedzialności. Chory naśladuje zaburzenie psychiczne. Jednakże, w przeciwieństwie do konwencjonalnej symulacji, jest przekonany, że jest naprawdę chory.

Główne objawy przejawiają się w tym, że chory rozumie pytanie skierowane do niego, ale odpowiada absurdalnie. Na przykład podnosi rękę zamiast nogi, próbuje zapalić zapałkę tylną stroną. Zatem na pierwszy rzut oka osoba sprawia wrażenie zaburzeń umysłowych. Początkowi zespołu towarzyszy niepokój, splątanie, omamy wzrokowe. W zespole Gansera nie ma żadnych pozytywnych ani negatywnych objawów, które występują w schizofrenii. Z reguły powrót do zdrowia następuje po wyeliminowaniu czynnika psycho-traumatycznego. W przeciwnym razie chory jest hospitalizowany i przyjmuje leki. Po usunięciu ostrych objawów odbywają się sesje psychoterapii mające na celu poprawę zdolności adaptacyjnych organizmu i tworzenie odpowiedniej reakcji na stres.

Dysocjacyjne zaburzenie tożsamości

Dysocjacyjne zaburzenie tożsamości jest zaburzeniem, objawiającym się obecnością dwóch lub więcej osobowości w obrębie jednej osoby. Osobowości są autonomiczne i niezależne. Każdy z nich ma własną pamięć i osobowość. Zmiana między nimi następuje nagle. Z reguły wyzwalaczem jest stresujące wydarzenie lub przypomnienie psycho-traumy, która spowodowało samo zaburzenie. Gdy jedna osoba jest aktywowana, druga nie jest realizowana. Wydawało się, że zanika w tle, nie przechwytując wydarzeń zachodzących w pamięci. Przyjmuje się, że przyczyną dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości jest wykorzystywanie fizyczne, emocjonalne lub seksualne w dzieciństwie.

Zaburzenia dysocjacyjne ruchów i wrażeń

Dysocjacyjne zaburzenia ruchów i wrażeń to zaburzenia motoryczne lub sensoryczne, niespowodowane fizyczną patologią. Przyczynami tych zaburzeń są czynniki psychologiczne: cechy osobiste, postawy psychologiczne, subiektywne granice tego, co jest dozwolone, stopień podatności na sugestie, konflikty interpersonalne i społeczne, stres itp.

Z punktu widzenia koncepcji psychoanalitycznej chory z jakiegoś powodu tłumi swoje pragnienia i zmusza je do nieświadomości, gdzie przekształca się w objawy somatyczne. Zaburzenie pozwala mu zmniejszyć poziom lęku, wydostać się z nieprzyjemnej sytuacji. Na przykład, dziewczyna jest zmuszona opiekować się chorym krewnym, ale nagłe pojawienie się psychogennego paraliżu ręki uwalnia ją od tego.

Zaburzenia dysocjacyjne – diagnostyka

Podczas diagnozowania zaburzeń dysocjacyjnych konieczne jest wykluczenie obecności zaburzeń somatycznych, a choroba powinna mieć wyraźny związek ze stresującym wydarzeniem. Podczas diagnozy należy odróżnić zaburzenia dysocjacyjne od patologii somatycznych z podobnymi objawami.

Zaburzenia dysocjacyjne – leczenie

Terapia opiera się na wykorzystaniu różnych metod psychoterapii i hipnozy klinicznej. Pod tym względem terapia lekowa jest nieskuteczna, jest stosowana głównie w leczeniu objawowym. Leczeniem zajmuje się psychiatra lub psychoterapeuta, który z pomocą psychoterapii pomoże poradzić sobie z trudnymi wspomnieniami, przywrócić normalny stan psychiczny i rozwinąć adaptacyjną odpowiedź na stres. Gdy pojawia się lęk i depresja, przepisywane jest leczenie farmakologiczne.

Zapobieganie

Jednym z głównych sposobów zapobiegania zaburzeniom dysocjacyjnym jest utrzymanie zdrowego stylu życia, a także zmniejszenie nasilenia stresu psychicznego i emocjonalnego.


Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *