Niedodma

Niedodma – przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie

Niedodma to patologia układu oddechowego, charakteryzująca się zapadnięciem (deformacją) jakiejś części płuca lub całego płuca, co prowadzi do niezdolności do pełnienia funkcji wymiany gazowej w dotkniętym obszarze. Niewydolność może rozwinąć się w każdym wieku, nawet w macicy.

Niedodma – przyczyna

Przyczyną niedodmy płuc może być:

  • Zatkanie światła oskrzeli przez ciało obce
  • Procesy nowotworowe w oskrzelach
  • Kompresja oskrzeli
  • Powiększone węzły chłonne
  • Torbiele oskrzeli
  • Wysięk opłucnowy
  • Różne uszkodzenia płuc
  • Gruźlica.

Niedodma płuc rozwija się w wyniku ograniczenia lub niemożności dostania się powietrza do pęcherzyków płucnych, co może wynikać z wielu przyczyn. Wrodzona niedodma u noworodków najczęściej pojawia się w związku z aspiracją smółki, płynu owodniowego, śluzu itp. Pierwotna niedodma płuc jest charakterystyczna dla wcześniaków, u których brak jest środka powierzchniowo czynnego, czynnika przeciwbakteryjnego zsyntetyzowanego przez pneumocyty.

Niedodma

Mniej powszechnymi przyczynami wad wrodzonych są wady rozwojowe płuc, urazy wewnątrzczaszkowe, które powodują depresję ośrodka oddechowego. Obraz kliniczny niedodmy u noworodków objawia się dusznością, tachykardią, sinicą. W większości przypadków obszary nierozciągniętej tkanki płucnej ulegają samorozszerzeniu w pierwszym tygodniu życia dziecka.

Rokowanie choroby ulega znacznemu pogorszeniu wskutek przylegania zespołu obrzękowo-krwotocznego, procesów infekcyjno-zapalnych lub tworzenia się błon szklistych. Pooperacyjna niedodma często rozwija się po interwencji chirurgicznej w płucach i oskrzelach. Z reguły są one spowodowane wzrostem wydzielania oskrzeli i zmniejszeniem funkcji drenażu oskrzeli (słabe odkrztuszanie plwociny) na tle urazu operacyjnego.

Rozproszona niedodma płuc jest spowodowana zaburzeniem rozciągania tkanki płucnej dolnych segmentów płuc w związku z ograniczeniem ruchliwości przepony lub depresji ośrodka oddechowego. Niedodma może rozwijać się u osób obłożnie chorych, w schorzeniach, którym towarzyszy oddychanie odruchowe (wodobrzusze, zapalenie otrzewnej, zapalenie opłucnej itp.).

Zatrucie barbituranami i innymi lekami, paraliż przepony. W niektórych przypadkach niedodma płuc może wystąpić w wyniku skurczu oskrzeli i obrzęku błony śluzowej oskrzeli w chorobach o charakterze alergicznym (astma oskrzelowa itp.).

Niedodma – objawy

Stopień objawów zależy od wielkości niedodmy i nasilenia choroby. Przy dużej części uszkodzeń płuc i szybkim rozwoju procesu chorobowego, u danej osoby rozwija się ostra niewydolność oddechowa, która kończy się takimi objawami:

  • Zadyszką
  • Silnym bólem klatki piersiowej z okolicy zaatakowanego płuca
  • Zwiększoną częstością akcji serca
  • Obniżonym ciśnieniem krwi
  • Sinicą skóry.

Przy niewielkich rozmiarach niedodmy i powolnym postępie procesu możliwa jest choroba bezobjawowa.

Niedodma – diagnostyka

Wywiad z pacjentem, zapoznanie się z historią choroby, przeprowadzenie badania fizykalnego to pierwszy zakres diagnostyczny. Lekarz bada stan skóry, mierzy ciśnienie krwi i puls. Wykonywana jest radiografia klatki piersiowej, tomografia komputerowa płuc, bronchoskopia. Konsultacja z pulmonologiem.

Diagnostyka różnicowa:

Niedodma płuc ma podobny obraz kliniczny z niektórymi innymi chorobami układu oskrzelowo-płucnego lub pobliskich narządów. Diagnostyka różnicowa powinna być przeprowadzona:

  • Hipoplazja lub agenezja płuc
  • Rozluźnienie przepony
  • Zapalenie opłucnej
  • Powiększony gruczoł grasicy
  • Guz płuc lub narządu śródpiersia
  • Przepuklina przeponowa
  • Zapalenie płuc
  • Marskość wątroby
  • Nagromadzenie krwi w jamie opłucnej.

Niedodma – leczenie

Podczas leczenia szpitalnego lekarze dążą do przywrócenia drożności dróg oddechowych, normalizacją uszkodzony obszar płuc i dotlenienie płuc. Choremu wykonywany jest drenaż ułożeniowy, masaż klatki piersiowej, w celu poprawy odprowadzania treści patologicznych.

Lekarz wdraża preparaty sprzyjające odkrztuszanie plwociny i jej wydalanie. Jeśli niedodma jest spowodowana uciskaniem płuca płynem lub powietrzem w jamie opłucnej, lekarz stosuje przebicia opłucnowe (nakłucie jamy opłucnej za pomocą specjalnej igły i usunięcie patologicznego płynu lub powietrza). Chirurgiczne wyeliminowanie przyczyn niedodmy (guza, pęknięcia oskrzeli). Przyjmowanie antybiotyków w celu zapobiegania współistniejącym zakażeniom.

Leczenie niedodmy u noworodków polega na terapii tlenowej lub, w ciężkich przypadkach, na wentylacji mechanicznej.

Niedodma – prognozy

Prognozy dotyczące niedodmy bezpośrednio zależą od przyczyny choroby i ram czasowych, w których rozpoczyna się leczenie. Statystyki pokazują, że całkowite wyeliminowanie przyczyn zapaści pęcherzyków płucnych przy podjęciu odpowiednich środków terapeutycznych w ciągu pierwszych 24-72 godzin, niemal zawsze prowadzi do pełnego przywrócenia funkcji zaatakowanego obszaru płuc.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.