pieniactwo

Pieniactwo – przyczyny, objawy, leczenie pieniactwa

Pieniactwo to zaburzenie psychiczne identyfikowane u ludzi, którzy stale skarżą się na naruszenie swoich dóbr osobistych, niesprawiedliwość społeczną i brak odpowiednich norm prawnych. Składanie wniosków do sądów i ośrodków ochrony praw człowieka i ustalanie winy drugiej strony przez wiele lat dla takich osób jest sensem życia.

Pieniacz cierpi na obsesyjne pragnienie walki o swoje rzekome prawa we wszystkich sferach życia: w szpitalach, w pracy, w sklepie, na ulicach itp. Osoba z reakcjami wzbudzającymi emocje jest często porywcza, agresywna, wykazuje sztywność i wytrwałość, aby osiągnąć swoje cele. Pieniactwo może działać, jako pojedynczy zespół, a towarzyszący temu objaw pojawia się w wielu zaburzeniach psychicznych i zmianach psychoorganicznych mózgu.

Pojęcie i cechy pieniactwa

Badania przeprowadzane w XIX wieku spowodowały zwrócenie szczególnej uwagi na stan, jakim jest pieniactwo. Niemiecki psychiatra uważał, że ten stan zajmuje graniczne miejsce między urojeniami i fanatyzmem psychopatycznym. W chwili obecnej ten syndrom praktycznie zniknął z psychiatrii, naukowcy niechętnie badają ten problem, ponieważ ochrona praw człowieka narzucona przez społeczeństwo zachodnie stała się powszechna w ramach zarówno normy, jak i patologii. Zatem diagnoza i leczenie zaburzenia psychicznego nazywanego pieniactwem jest dość skomplikowanym i czasochłonnym zadaniem. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety są jednakowo dotknięci tym zaburzeniem. Okres rozwoju tej choroby przypada na 40-70 rokiem życia, szczyt niezadowolenia sięga kryzysów społeczno-politycznych. Czynniki psychogenne, takie jak mała emerytura, naruszenie praw, bezrobocie, są przyczyną rozwoju zaburzenia.

Hipotezy dotyczące przyczyn pieniactwa

Istnieją dwie hipotezy dotyczące przyczyn rozwoju pieniactwa:

  • Genetyczna
  • Objaw zaburzeń psychicznych.

Pierwsza hipoteza uważa aktywność konsumpcyjną za wrodzoną predyspozycję, która jest aktywowana przez negatywny wpływ czynników psychogennych. Szczególne miejsce w tym naukowym punkcie widzenia ma akcentowanie postaci, na przykład ryzyko rozwinięcia pieniactwa wzrasta w zaburzonych osobowościach.

Pieniactwo może być jednym z objawów choroby psychicznej, na przykład w schizofrenii lub zaburzeniu paranoidalnym. Psychopatologie z urojeniami są dość złożonymi zaburzeniami, którym towarzyszą wybuchy agresji. Zdarzają się przypadki, gdy ludzie z zaburzeniami psychicznymi popełniają masowe zamieszki i morderstwa.

Objawy pieniactwa

Do głównych objawów pieniactwa należą:

  • Zwiększona wrażliwość, emocjonalność
  • Ciągłe niezadowolenie z sytuacji politycznej, systemu opieki zdrowotnej, pracy itp.
  • Mania prześladowcza
  • Paranoja
  • Obsesyjne myśli o naruszeniu swoich praw
  • Syndrom hipomaniakalny
  • Agresywne zachowanie
  • Egocentryzm
  • Obojętność na prawa innych ludzi
  • Negatywizm
  • Podejrzliwość
  • Zachowanie demonstracyjne
  • Przewartościowane pomysły
  • Brak świadomości swojej choroby
  • Zaufanie tylko do swoich własnych osądów.

Pieniacze są raczej porywczy, podejrzliwi, samolubni i obojętni na interesy i prawa innych ludzi. Zachowanie pieniacze jest demonstracyjne, często agresywne, ukryte pod ochroną praw osobistych. Zgodnie z licznymi badaniami, skargi osób podatnych na to zaburzenie psychiczne mają bezpośredni lub pośredni wydźwięk zagrażający innym. Uporczywe objawy tej choroby prowadzą do wysyłania gróźb zwolnienia, wypłatą odszkodowania materialnego, przemocą fizyczną. Większość skarg brzmi tylko słownie, ale zdarzały się sytuacje, gdy obsesyjne naruszenie ich praw, prowadziły do podejmowania nielegalnego działania.

Charakterystyczną cechą pieniactwa jest zapewnienie praw osobistych, a nie powszechnych.Tacy ludzie walczą z własnymi wyimaginowanymi wrogami, opinie innych są dla nich mało interesujące. Przewartościowane idee są siłą napędową pieniaczy, ich pozycja w życiu opiera się na afirmacji własnej i stwierdzeniu ich znaczenia.

Czym wyróżniają się osoby chore na zaburzenie psychiczne – pieniactwo?

Pieniacze wyróżniają się wytrwałością, aby wygrać mogą brać udział w postępowaniach sądowych przez lata. W większości przypadków konkluzja sądowa ich nie zadowala, oni widzą wszystkie ukryte negatywne podteksty w stosunku do ich osoby. Niepowodzenia w postępowaniach sądowych dodatkowo motywują tych ludzi, dając im nowy ładunek energii i zachęcając do jeszcze większej aktywności.

Pieniactwo – leczenie

Terapia pieniactwa opiera się na dwóch podejściach:

  • Farmakoterapia
  • Psychoterapia.

Dla osób z tym zaburzeniem psychicznym przepisywane są neuroleptyki i środki uspokajające. W przypadku psychoterapii tego zespołu stosowane są następujące metody:

  • Psychoanaliza
  • Psychoterapia poznawczo-behawioralna
  • Podejście psychodynamiczne.

Podejście psychoanalityczne w leczeniu tego zjawiska wymaga od terapeuty nie tylko wysokich kwalifikacji zawodowych, ale także cierpliwości. Osobowość pieniacza ma wysoki poziom negatywizmu, który umiejętnie rzutuje na ludzi wokół nich. Osoby te często obwiniają psychoterapeutów za niekompetencję, zwłaszcza, gdy w sesji rozpoczyna się teoria psychoanalityczna i poszukiwanie podstawowych przyczyn zaburzenia.

Terapia poznawczo-behawioralna opiera się na eliminacji konfliktów, które są podstawą ich działalności. Psychoterapeuta pomaga zrozumieć przyczynę syndromu, wyjaśnia wyimaginowaną naturę naruszonych praw i interesów osoby, eliminuje obsesyjne myśli. Zespół pieniactwa zwykle trwa kilka lat, po których może wystąpić remisja. Leczenie pieniactwa nie zawsze ma korzystny wynik, wielu chorych wykazuje zachowania budzące wątpliwości.Terapia takich ludzi pozostaje do dziś dość dużym problemem.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.