ucho wewnętrzne

Ucho wewnętrzne – schorzenia i ich przyczyny oraz leczenie

Ucho wewnętrzne to narząd, którego nie można zobaczyć gołym okiem, ale jego rola w zdolności słyszenia jest niezwykle ważna. Tutaj komórki i nerwy realizują złożony proces odbierania i przetwarzania sygnałów audio i przesyłania ich do mózgu. Jak wiadomo, utrata słuchu związana z wiekiem charakteryzuje się zmianami w uchu wewnętrznym, ponieważ z wiekiem ważne komórki i nerwy tracą swoją funkcję. Ucho wewnętrzne również odpowiada za utrzymanie równowagi.

Budowa ucha wewnętrznego

Ślimak uszny

Ślimak jest jamą w kształcie spirali, która znajduje się w uchu wewnętrznym. Ma tę nazwę, ponieważ jest trochę jak muszla ślimaka. W ślimaku znajduje się 15 000 komórek rzęsatych, które przekształcają dźwięk.

Nerw słuchowy

Inną ważną częścią ucha wewnętrznego jest nerw słuchowy. Jest odpowiedzialny za przesyłanie dźwięku z mózgu ślimaka. Komórki rzęsate, które są w ślimaku, przekształcają dźwięk w sygnały elektryczne. Te sygnały elektryczne są następnie przesyłane przez neuroprzekaźniki przez nerw słuchowy do mózgu, który przetwarza i analizuje to, co słyszy.

Jeśli utrata słuchu jest osłabiona przez upośledzenie ucha wewnętrznego, nazywane jest to niedosłuchem odbiorczym. Można go poprawić za pomocą dobrych aparatów słuchowych. W niektórych przypadkach zaleca się noszenie implantu ślimakowego w celu poprawy funkcji ucha wewnętrznego.

Ucho wewnętrzne – choroby ucha wewnętrznego

Choroba Meniere’a

Choroba Meniere’a jest chorobą ucha wewnętrznego, charakteryzującą się wzrostem liczby śródbłonka i ich akumulacją w uchu wewnętrznym.

Przyczyny i przebieg choroby Meniere’a

Obecnie niewiele wiadomo na temat przyczyn choroby Meniere’a. Wszystkie obecnie znane przyczyny choroby Meniere’a można podzielić na lokalne, które odnoszą się bezpośrednio do ucha środkowego i wewnętrznego oraz ogólne, dotyczące różnych patologii całego organizmu.

Lokalne przyczyny to:

Dysfunkcja kanału, który odchodzi od labiryntu w kierunku kości skroniowej i jest ślepo zakończony kanałem

  • Zmniejszenie wielkości i zamknięcia kanału w uchu wewnętrznym
  • Zmniejszenie liczby komórek w kości skroniowej.

Najczęstsze przyczyny to:

  • Zaburzenia krążenia
  • Naruszenie równowagi wody i soli w ciele
  • Reakcje alergiczne na różne związki
  • Zaburzenia hormonalne.

Ucho wewnętrzne – objawy choroby Meniere’a

Początkowy etap.

  • Szum w uszach i uczucie zatkania uszu
  • Uczucie obrzęku w uchu, odczuwanie ciągłego nacisku
  • Utrata słuchu, uszkodzenia nerwu słuchowego
  • Zawroty głowy i wymioty.

Drugi etap

  • Zawroty głowy i wymioty stają się częste, występują w postaci drgawek, w których stale występuje znaczny spadek słuchu.
  • Utrata słuchu jest długotrwała i po zakończeniu ataku słuch nie zostaje przywrócony do poziomu początkowego.
  • Szum i dzwonienie w uszach, zatkanie nie występują okresowo, ale zawsze są obecne.

Trzeci etap:

  • Dla osób, które nie podjęły żadnych środków w celu leczenia, choroba Meniere’a staje się nieodwracalna. Zawroty głowy i wymioty nie będą dłużej obserwowane, a podczas oglądania płyn w labiryncie będzie niemożliwy do wykrycia. Jednak pogłoski będą stopniowo tracone i nie będzie już można go przywrócić. Utrata słuchu występuje, jako sensoryczny ubytek słuchu nerwowego

Leczenie choroby Meniere’a

  • Dożylne zakraplacze z 5-7% wodorowęglanem sodu, 100-150 ml.
  • Witaminy z grupy B, a także witaminy A i E, alkaloidy sporyszu, leki uspokajające.
  • Roztwór siarczanu atropiny podawany podskórnie

Ucho wewnętrzne – zapalenie błędnika

Zapalenie błędnika to proces zapalny, który występuje w uchu wewnętrznym i jest spowodowany ekspozycją na patogenne mikroorganizmy. W rezultacie zaburzonych jest wiele funkcji organów słuchu i równowagi.

Przyczyny i przebieg zapalenia błędnika

Głównymi przyczynami zapalenia błędnika są:

  • Pojawienie się paciorkowca, gronkowca lub prątka gruźliczego w uchu wewnętrznym, które mogą być przenoszone przez krwioobieg
  • Lokalizacja ognisk zapalenia opon mózgowych w pobliżu ucha wewnętrznego, na przykład w okolicy czaszki
  • Możliwy jest rozwój kiły, który może dostać się do ucha wewnętrznego, przy pomocy przepływu krwi i innych dróg.
  • Możliwa penetracja czynnika zakaźnego w obszarze ucha wewnętrznego od strony wyściółki mózgu. Z reguły dzieje się tak poprzez wewnętrzny przewód słuchowy i zaopatrzenie ślimaka w wodę.

Główne objawy kliniczne zapalenia błędnika to:

  • Szum w uszach
  • Znaczny ubytek słuchu
  • Zawroty głowy
  • Brak równowagi
  • Przy każdym ruchu i obrocie głowy pojawiają się mdłości
  • Przebarwienie skóry na twarzy.

Objawy te mogą utrzymywać się przez długi czas, od 2 do 3 tygodni lub przechodzić w przewlekłą formę zapalenia błędnika po zakończeniu ostrego okresu choroby. Może być:

  • Meningokokowe zapalenie błędnika: Zaburzenia aparatu przedsionkowego są łagodne, mimo że dotyczy to obu błędników. Występuje znaczny spadek słuchu.
  • Gruźlicze zapalenie błędnika: Zmniejszenie słuchu następuje stopniowo, ale stale postępuje.
  • Syfilityczne zapalenie błędnika: wiąże się z utratą słuchu i zawrotami głowy spowodowanymi płynem nagromadzonym w labiryncie.

Leczenie wszelkiego rodzaju zapalenia błędnika

Leczenie farmakologiczne jest następujące. Lekarze otolaryngolog zalecają leki o właściwościach antyseptycznych i przeciwzapalnych. Jest to konieczne, aby wyeliminować proces zapalny w jamie ucha wewnętrznego. Ponadto środki są przeznaczone do poprawy krążenia krwi, co pomaga przywrócić funkcję słuchu po chorobie błędnika. Leki te pomagają również organizować pracę aparatu przedsionkowego.

Otoskleroza

Choroba, która pojawia się w wyniku zmian ogniskowych w śródczaszkowej warstwie torebki kostnej błędnika ucha wewnętrznego i rozwoju w niej patologicznego procesu, który prowadzi do utrwalenia podstawy strzemiączka w oknie przedsionka. Otoskleroza objawia się szumem usznym i postępującym, często obustronnym ubytkiem słuchu.

 Przyczyny i przebieg choroby

Istnieje wiele założeń i hipotez, między innymi emitujących wpływ efektów zapalnych i zakaźnych. Niektórzy eksperci są skłonni do hipotezy o genetycznym dziedziczeniu choroby na autosomalny dominujący typ dziedziczenia, który jest wykrywany u osób będących nosicielami defektów genetycznych. Zwracają także uwagę na zmiany hormonalne w ciele kobiety w czasie ciąży, wśród których dość często występuje utrata słuchu typu otosklerozy, która występuje, gdy labirynt jest urazem dźwiękowym lub USG.

Ucho wewnętrzne – objawy otosklerozy

W tej chorobie charakterystycznymi objawami są szum uszny i utrata słuchu. Najbardziej charakterystyczną cechą choroby z wyraźnym utrwaleniem strzemienia i zachowaniem poziomu percepcji dźwięku kości jest fakt, że chorzy postrzegają mowę w hałaśliwym otoczeniu lepiej niż w ciszy. W tym samym czasie dochodzi do pogorszenia zrozumiałości mowy, gdy kilka osób mówi jednocześnie.

Głównym objawem otosklerozy jest szum w uszach o różnej lokalizacji. Może występować w jednym lub obu uszach, rzadziej w głowie. W początkowej fazie choroby hałas pojawia się tylko w ciszy, ale wraz ze wzrostem poziomu ubytku słuchu jego intensywność wzrasta. Charakterystyczną cechą jest hałas o niskiej częstotliwości, a obecność szumów o wysokiej częstotliwości wskazuje na obecność współistniejącej choroby, która ma genezę naczyniową.

Ucho wewnętrzne – leczenie otosklerozy

Główną metodą jest leczenie chirurgiczne (stapedoplastyka), w wyniku, którego przywraca się ruchliwość łańcucha kosteczek słuchowych, jeśli dotyczy to obu uszu, leczenie chirurgiczne przeprowadza się najpierw na jednym uchu z gorszym słuchem, operację na drugim uchu wykonuje się nie wcześniej niż po 6 miesiącach, przy braku powikłań po pierwszej operacji i stabilnego ucha po niej.

Stapedektomia – operacja polega na usunięciu strzemienia i zastąpieniu go protezą. Niebezpieczeństwo polega na wysokim prawdopodobieństwie uszkodzenia integralności owalnego okna łączącego ucho środkowe z wewnętrznym. Leczenie chirurgiczne odbywa się częściej w znieczuleniu miejscowym, rzadziej w znieczuleniu ogólnym.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.