Szukaj
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt

Metoda Ilizarova – korekta/wydłużenie i konsolidacja, aparat Ilizarowa

Metoda Ilizarova jest wysoce skuteczną ortopedyczną techniką chirurgiczną mającą na celu wydłużenie lub prostowanie kości i tkanki miękkiej. Dodatkowo ta innowacyjna technika może czasami uratować kończyny, które w innym przypadku mogłyby zostać amputowane.

Chociaż metoda Ilizarova była stosowana w medycynie ortopedycznej od setek lat, to do urodzony w Rosji Gawril Ilizarow rozpowszechnił tą technikę. W rzeczywistości, wszystkie okrągłe zewnętrzne stabilizatory są oparte na pracy dr Ilizarowa z lat 50-tych XX wieku. Korzystając z niezwykłego faktu, że kość leczy się poprzez zrośnięcie lub regenerację, ustalił on, że można skorygować uszkodzone kości poprzez oddzielenie dwóch ich połówek parę milimetrów. Podczas tego procesu naturalna zdolność organizmu do rozrostu kości wypełnia wytworzoną lukę między dwiema kośćmi, korygując deformacje lub zwiększając ich długość.

fb

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

fb

Dr Ilizarow był w stanie wydłużyć nogi i ramiona a także leczyć ciężko niepełnosprawnych pacjentów z urazami kostnymi lub deformacjami.

Wielu chirurgów ortopedów na całym świecie nadal używa urządzenia Ilizarowa i wymyślonej przez niego metody.

Wydłużanie kończyn jest stopniowym procesem, który ma za zadane odbudować kość i tkankę miękką pacjenta i przywrócić ją do normalnego ułożenia, długości i funkcjonowania. Chociaż istnieje wiele powodów, dla których pacjenci decydują się na tego typu zabiegi, główne wskazania obejmują wrodzone deformacje i zakażenie kości lub stawów. W każdym przypadku to dopiero specjalista ortopeda decyduje ostatecznie o zastosowaniu metody Ilizarova na podstawie szczegółowych badań i konsultacji.

Metoda Ilizarova – korekta/wydłużenie i konsolidacja

Istnieją dwie główne fazy procesu korekty:

Korekta/wydłużenie odnosi się do okresu czasu, w którym “rośnie kość”. Ta początkowa faza rozpoczyna się po tym, jak chirurg ucina kość i mocuje stabilizator. W tym czasie lekarz stara się dostosowywać urządzenie, stopniowo zwiększając i zmniejszając odstęp między poszczególnymi segmentami kości. Przez kilka miesięcy nowa tkanka kostna będzie rosnąć w szczelinie, ostatecznie wzmacniając obszar między segmentami pierwotnej kości.

Kiedy chirurg jest zadowolony z długości i położenia nowej kości, rozpoczyna się faza konsolidacji. Podczas tej fazy tkanka kostna dojrzewa i staje się stała. Faza konsolidacji jest najdłuższą częścią procesu.

Uwagi techniczne dotyczące zewnętrznego stabilizatora

Mocowanie segmentów kości za pomocą skrzyżowanych drutów zamocowanych na okrągłych wspornikach umożliwia wywieranie zarówno nacisku wzdłużnego. Dodatkowo dystrakcji, zachowując pożądane położenie fragmentów kości i odwrotną pozycję segmentów kości, które mają być modyfikowane w dowolnym kierunku. .

Stojak Ilizarowa składa się z metalowych pierścieni i łuków o różnych średnicach i perforowanych blach metalowych, do mocowania drutów, które można przykręcić na okrągłym wsporniku. Dostępne są również ściągacze do napinania przewodów i gwintowanych lub teleskopowych korbowodów.

Opisał nową koncepcję kortykotomii , w której tylko kora kości jest wycinana, z zachowaniem okostnej i jamy szpikowej.

Wartość kortykotomii została ostatnio zakwestionowana, ponieważ zaopatrzenie w rdzeń kręgowy regeneruje się w ciągu 7 do 10 dni po całkowitej osteotomii. Integralność okostnej jest jedynym ważnym czynnikiem dla tworzenia nowych kości w miejscu osteotomii.

Metoda Ilizarova – jak wygląda aparat Ilizarowa?

Aparat jest utworzony z dwóch lub więcej pierścieni lub łuków, które wyposażone się w otwory wokół obwodu, przez które można włożyć trzy lub więcej korbowodów. Naprężone przez rozpraszanie ściskające lub przez odpowiedni ściągacz, stalowe druty są przymocowane do pierścieni za pomocą śrub, które zostały rowkowane w celu przejścia drutu i które są dokręcone za pomocą odpowiedniej nakrętki. Maksymalne dopuszczalne rozciągnięcie, rozciąganie lub ściskanie, wynosi 250 kg, podczas gdy poszczególne przewody wytrzymują naprężenie o wadze 150 kg.

Wewnętrzna średnica pierścieni dla kości piszczelowej i kończyn górnych waha się od 80 do 140 mm; natomiast w przypadku pierścieni na uda waha się od 150 do 220 mm. Druty stalowe są zwykle mocowane na płaszczyźnie prostopadłej do osi trzonu. Dla wygody śruby gwintowane o większej średnicy są stosowane w górnej części kości udowej i kości ramiennej. Zabezpieczone są one tylko od zewnątrz. Na poziomie stawów (biodra, łokcie, ramię, nadgarstek itp.) pierścienie są zastępowane łukami, aby umożliwić ruch. Z tego samego powodu wprowadzenie drutów musi umożliwiać dostateczny ruch skóry w stawie, tak aby nie podlegał trakcji podczas skurczu stawowego.

Na podkreślenie zasługuje fakt, iż powyżej opisana metoda Iliarowa pełni również niebagatelna rolę w aspekcie powrotu do zdrowia pod kątem psychologicznym. Pozwala ona bowiem osobom niepełnosprawnym lub cierpiącym na deformacje kończyn dolnych pozbyć się kompleksów. Kompleksów, które prawdopodobnie towarzyszą im w całym ich w codziennym życiu, jak również pozwala na wykonywanie czynności, które przy zastosowaniu tradycyjnych metod leczenia nie byłyby zapewne możliwe.

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *