Miopia (krótkowzroczność) – przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie

Miopia (krótkowzroczność) jest wadą wzroku, na którą cierpi, co trzecia osoba na Ziemi. Ta patologia oka objawia się zmniejszeniem ostrości widzenia na odległość. Ludzie krótkowzroczni nie widzą bardzo dobrze odległych obiektów, ale widzą obiekty znajdujące się z bliskiej odległości.

Miopia (krótkowzroczność) – przyczyny

W większości przypadków miopia jest spowodowana rozbieżnością między siłą refrakcyjną układu optycznego oka a długością jego osi. W krótkowzroczności równoległe promienie światła, które dostają się do oka, skupiają się przed siatkówką, a nie na jej powierzchni, jak to ma miejsce w przypadku zdrowego oka. W zależności od przyczyn, dlaczego tak się dzieje, krótkowzroczność jest klasyfikowana następująco:

  • Osiowe – gdy moc refrakcyjna ośrodka optycznego oka (rogówka, soczewka, ciało szkliste) mieści się w normalnych wartościach, ale jego wielkość przednio-tylna jest większa niż w oku miarowym (prawidłowe ogniskowanie światła na siatkówce oka).
  • Załamanie światła – gdy w normalnym przednim-tylnym rozmiarze oka moc refrakcyjna optyki jest większa niż w oku miarowym.
  • Mieszane – moc refrakcyjna optyki oka, i jego wielkość przednio-tylna przekracza wartości normalne
  • Łączone – w przypadkach, gdy moc refrakcyjna oka (załamywanie promieni świetlnych przechodzących przez poszczególne części optycznego układu oka) i jego wielkość przednio-tylna nie wykraczają poza wartości właściwe dla oka miarowego, ale są łączone w nieudane warianty.

Miopia (krótkowzroczność) jest wrodzona lub nabyta. Wrodzona krótkowzroczność jest rzadka, ale zwykle jest skomplikowana, to jest w połączeniu z nieprawidłowym rozwojem oka i niedowidzeniem w przypadku braku korekty w okresie rozwoju oka lub patologii dziecka, która nie jest podatna na leczenie.

Nabyta krótkowzroczność w ostatnich latach staje się coraz powszechniejsza, w wielu przypadkach z wielu powodów (na przykład w okresie wzrostu organizmu), może postępować, prowadząc do dalszego pogorszenia wzroku. Miopia jest rozpoznawana, jako postępująca, jeśli jeden lub więcej dioptrii jest zmniejszane każdego roku.

Podstawowe przyczyny krótkowzroczności

  • Dziedziczność. Istnieją różne hipotezy dotyczące mechanizmów rozwoju i progresji krótkowzroczności osiowej. Rzekome przyczyny to nadmierne akomodacje (zjawisko dostosowania się oka do oglądania przedmiotów znajdujących się w różnych odległościach), niekonsekwentny wzrost gałek ocznych w odpowiedzi na długotrwałą wizualną pracę w pobliżu. Niektóre badania wskazują na obecność składnika genetycznego wśród czynników wczesnego początku krótkowzroczności. Na przykład ustalono, że ryzyko krótkowzroczności u dziecka krótkowzrocznych rodziców wzrasta. U takich dzieci, nawet, jeśli nie cierpią one na krótkowzroczność, długość gałki ocznej jest dłuższa niż u ich rówieśników, którzy mają rodziców z miopią.
  • Ciśnienie wewnątrzgałkowe. Zgodnie z jedną hipotezą wzrost wielkości oka w krótkowzroczności może być związane ze zwiększeniem ciśnienia śródgałkowego. Jej zwolennicy twierdzą, że dzieci z krótkowzrocznością mają wyższe ciśnienie niż ich rówieśnicy z prawidłowym widzeniem.

Przyczyną krótkowzroczności może być wpływ takich czynników jak:

  • Przewlekłe zmęczenie oczu
  • Akomodacja
  • Dobór niewłaściwej korekcji widzenia,
  • Anatomiczne uszkodzenie struktury gałki ocznej
  • Uraz i interwencja chirurgiczna w okolicy oczu
  • Zez,
  • Niedobór witamin i minerałów.

U wcześniaków miopia występuje kilkakrotnie częściej niż u osób urodzonych w terminie.

Miopia (krótkowzroczność) – objawy

Osoba ma zmienioną ostrość widzenia na odległość, obiekty w odległości wydają się rozmyte, a zmęczenie wzroku znacznie wzrasta. W zależności od etiologii choroby występuje krótkowzroczność osiowa i refrakcyjna.

Osoby cierpiące na miopię:

Istnieją trzy stopnie miopii:

  • Słabe – do 3 dioptrii
  • Średnie – od 3,25 do 6 dioptrii,
  • Wysokie – ponad 6 dioptrii.

Stopień krótkowzroczności określa liczbę dioptrii, które muszą zmniejszyć moc refrakcyjną oka, aby stał się on normalny. Zwykle krótkowzroczność rozwija się wraz ze wzrostem gałki ocznej, więc postęp krótkowzroczności obserwuje się głównie u małych dzieci, a średni wiek, w którym proces stabilizuje się, wynosi w przybliżeniu 18-20 lat.

Rozwój krótkowzroczności przyczynia się do intensywnej pracy wzrokowej z bliskiej odległości, co wyjaśnia bardzo powszechne upośledzenie wzroku u dzieci. Niektóre badania naukowe potwierdzają związek nadmiernego stresu z zakwaterowaniem z postępem krótkowzroczności.

Miopia (krótkowzroczność) – diagnostyka

Podczas diagnozy miopii jest przeprowadzana jest analiza historia choroby i dolegliwości osoby. Okulista przeprowadza badanie widzenia pacjenta za pomocą:

  • Automatyczna refraktometria (komputerowe badanie wzroku)
  • Oftalmometria (cena krzywizny rogówki oka na podstawie ustawienia i wielkości obrazów od niej odbitych)
  • Cykloplegia (porażenie akomodacji oka poprzez miejscowe podanie atropiny)
  • Pachymetria (pomiar grubości rogówki w jej centrum).

Miopia (krótkowzroczność) – leczenie

Pomimo katastroficznego rozprzestrzenienia się miopii na świecie, obecnie nie ma metod leczenia tej choroby. Wszystkie znane środki mają na celu jedynie spowolnienie postępu krótkowzroczności, ale żaden z nich nie jest w stanie zwrócić normalnej refrakcji oka lub przynajmniej zatrzymać postęp. Aby rozwiązać problem z miopią, stosuje się różne metody, które można podzielić na następujące kategorie:

  • Leki farmakologiczne

– wpływ na nastawność oka (akomodacja) – atropina, tropicamid, cyklopentolan, pirenzepina.

– leki przeciwnadciśnieniowe – tymolol, labetalol, adrenalina, pilokarpina.

  • Chirurgia (skleroplastyka – hamuje dalszy wzrost oka)
  • Korekcja optyczna ( miękkie soczewki kontaktowe, ortokorekcja (niechirurgiczna metoda korekcji miopii za pomocą specjalnie zaprojektowanych soczewek), okulary )
  • Niekonwencjonalne metody (metoda Batesa (ćwiczenie mięśni oka), okulary do ćwiczeń, medycyna chińska)

Ponieważ zwykle miopia powstaje w dzieciństwie zwraca się szczególną uwagę przede wszystkim na zapobieganie progresji u dzieci i młodzieży. Przeprowadzane są badania, korekta optyczna, fizjoterapia i leczenie chirurgiczne. Wszystkie te metody mają na celu zatrzymanie rozwoju krótkowzroczności, utrzymanie dobrej funkcji wzrokowej i zapobieganie powikłaniom siatkówki. Wybór leczenia będzie oparty na wynikach badań.

Okulary dwuogniskowe i wieloogniskowe. Okulary dwuogniskowe lub wieloogniskowe, które zapewniają wyraźne widzenie w różnych odległościach, mogą zmniejszyć nieostrość siatkówki i spowolnić postęp miopii. Okulary progresywne mają bardziej atrakcyjny wygląd w porównaniu z okularami dwuogniskowymi, a także pozwalają dobrze widzieć w różnych odległościach. Noszenie odpowiednio dobranej korekcji optycznej często znacznie poprawia, jakość widzenia. Wraz z postępem choroby przeprowadza się leczenie chirurgiczne, skutecznie stosuje się również metodę laserowej korekcji wzroku.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.