Szukaj
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt

Ropień okołoodbytniczy – przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie

Ropień okołoodbytniczy spowodowany jest infekcją, która rozprzestrzenia się z krypty i gruczołów odbytu: zwykle bakterie beztlenowe i E. coli lub ze skóry: głównie gronkowce. Ropień okołoodbytniczy jest zakażoną jamą wypełnioną ropą i znajduje się w pobliżu odbytu. W odbycie są małe gruczoły odbytu. Kiedy te gruczoły są zarażane, mogą ulec zakażeniu, a następnie pojawia się ropień okołoodbytniczy

Ropień, który tworzy się pod skórą i łączy stan zapalny gruczołu odbytu i skóry pośladków poza odbytem. Powstaje w wyniku ostrego zakaźnego zapalenia gruczołu odbytu, gdy bakterie lub ciała obce wnikają do jego tkanki. W niektórych chorobach, na przykład zapaleniu okrężnicy lub innych nieswoistych zapaleniach jelit, infekcje te mogą występować częściej.

fb

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

fb

Ropień okołoodbytniczy – przyczyny

Ropień okołoodbytniczy to infekcja bakteryjna obejmująca obszar odbytnicy. Przyczyną powstania tej choroby są bakterie bytujące na skórze i w jelitach, najczęściej spotykanymi organizmami chorobotwórczymi są:

  • Gronkowce
  • Paciorkowce
  • Pałeczki jelitowe
  • Grzyby chorobotwórcze (rzadko).

Istniejąc jednak okoliczności zwiększające ryzyko utworzenia się ropnia okołoodbytniczego a należą do nich:

  • Wrzodziejące zapalenie jelita grubego,
  • Choroba Leśniewskiego – Crohna
  • Zakrzepy związane z hemoroidami
  • Uraz błony śluzowej odbytu lub skóry powstały w przypadku robienia lewatywy
  • Uszkodzenie okolic odbytu wskutek na przykład zabiegów operacyjnych
  • Posiadanie szczeliny odbytu.

Istnieje kilka rodzajów ropni okoodbytniczych i ważne jest ich rozpoznanie:

  • Ropień podskórny – występuje prawie w 70% przypadków
  • Ropień kulszowo – odbytniczy występujący w 20% przypadków
  • Ropień międzyzwieraczowy-  diagnozowany u 5% chorych
  • Ropień naddźwigaczowy – stwierdzany w 4% przypadków (najczęściej występuje w chorobie Leśniewskiego – Crohna, zapaleniu wyrostka robaczkowego, uchyłków lub uszkodzeniu odbytnicy)
  • Ropień podśluzuwkowy obejmuje tylko 1% chorych (znajduje się w warstwie podśluzówkowej odbytnicy nad zatokami odbytu. Proces może rozprzestrzeniać się do górnych odcinków tkanki podśluzówkowej odbytnicy i do podskórnej tkanki tłuszczowej. Rozpoznanie ropnia pod śluzówkowego ustalane jest bez trudności).

Ropień okołodbytniczy – objawy

Ropnie okołoodbytnicze znajdują się w pobliżu odbytu, ich rozpoznanie nie jest trudne. W obszarze odbytu pojawia się ostry obrzęk, który, z jednej strony, przechodzi na drugą stronę 2-3 dni później. Obrzęk jest wyraźnie określony. Skóra powyżej obrzęku jest gładka, błyszcząca, zaznaczone jest przekrwienie, ostry ból w palpacji. Chorzy odczuwają ostry ból w odbycie, zwłaszcza podczas defekacji. Temperatura ciała wzrasta, liczba leukocytów we krwi zwiększa się, odpowiednio, do nasilenia procesu chorobowego.

Objawy ropnia okołodbytniczego to:

  • Ból odbytu (silniejszy podczas defekacji, kaszlu a nawet siedzenia)
  • Obrzęk w odbycie (uwypuklenia wraz z zaczerwieniem skóry w obrębie odbytu)
  • Powiększenie pośladka
  • Wypływ ropy (wskutek pęknięcia ropnia)
  • Osłabienie
  • Gorączka
  • Dreszcze
  • Zaburzenia oddawania moczu
  • Nieskuteczna potrzeba defekacji
  • Zatrzymanie stolca.

Dodatkowe dolegliwości typowe dla tego schorzenia obejmują podrażnienie skóry wokół odbytu, odejście ropy i ogólne złe samopoczucie. Ropień okołodbytniczy powstaje tylko u połowy pacjentów z zapaleniem w tej okolicy, a do chwili obecnej nie ma metody, która mogłaby wiarygodnie ustalić, czy powstanie ropień, czy nie.

Ropień okołodbytniczy – diagnostyka

Podczas spotkania z lekarzem, przeprowadzany jest wywiad z chorym, który opisuje swoje dolegliwości. Następnie lekarz przeprowadza badanie palpacyjne okolic odbytu, podczas którego może stwierdzić ropień okołoodbytniczy.

Jeżeli lekarz będzie widział taką potrzebę może zlecić dodatkowe metody diagnostyczne takie jak:

  • Anoskopia (badanie wziernikowe odbytu i dolnej części odbytnicy)
  • Rektoskopia (endoskopowe badanie końcowego odcinka jelita grubego: odbytnica, końcowy odcinek esicy)
  • USG jamy brzusznej
  • Rezonans magnetyczny.

Jeżeli chory zostanie zakwalifikowany do zabiegu operacyjnego mogą zostać zlecone takie badania jak:

  • EKG
  • RTG klatki piersiowej
  • Badania krwi.

Ropień okołoodbytniczy – leczenie

W początkowym stadium choroby z niewielkim ropniem wyznaczane są konserwatywne terapie w postaci ciepłej kąpieli z nadmanganianem potasu, podgrzewaczy, UHF.

Jeżeli leczenie takie nie przynosi efektów, wdrażane są kolejne metody. Leczenie polega na przecięciu skóry wokół odbytu w celu usunięcia ropy z zakażonej jamy i zmniejszenia ciśnienia wewnątrz niej. Dość często można to zrobić w warunkach ambulatoryjnych przy użyciu znieczulenia miejscowego. W leczeniu dużych lub głębokich ropni konieczne może być hospitalizowanie w specjalistycznym szpitalu, w którym możliwe jest zapewnienie odpowiedniego znieczulenia podczas zabiegu chirurgicznego. Hospitalizacja jest wskazana u pacjentów z tendencją do poważnych powikłań infekcyjnych (pacjenci z cukrzycą i obniżoną odpornością).

Zachowawcze, czyli niechirurgiczne leczenie samymi antybiotykami nie jest tak skuteczne jak drenaż z usunięciem ropy. Wynika to z faktu, że antybiotyki nie mogą przenikać do jamy ropnia i wpływać na zawartość ropną. Jeśli chodzi o antybiotyki to pierwszeństwo powinny mieć aminoglikozydy, fluorochinolony w połączeniu z trichopolem. Niektórzy lekarze zalecają terapię promieniami X zarówno w ostrych, jak i przewlekłych stadiach choroby.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *