Dysforia

Dysforia – rodzaje, przyczyny, objawy, leczenie dysforii

Dysforia jest stanem, w którym człowiek doświadcza irytacji, apatii i niechęci do konkretnego obiektu lub całego świata. Choroba nie hamuje aktywności ruchowej i umysłowej. Wręcz przeciwnie, człowiek jest często podekscytowany. Przetłumaczone z greckiej dysforia oznacza „cierpienie”. Z reguły dysforia towarzyszy zespołowi depresyjnemu, nerwicy, zaburzeniom lękowym, schizofrenii, zespołowi pourazowemu, psychopatii. Atak obniżenia nastroju trwa od kilku godzin do kilku tygodni.

Rodzaje dysforii

Psycholodzy uważają niektóre gatunki za niezależną chorobę. Należą do nich:

  • Dysforia płciowa objawia się niezadowoleniem ze swojej płci. Osoba zaprzecza tożsamości płciowej, kopiuje wygląd, zachowanie płci przeciwnej. Często zaburzenie kończy się operacją zmiany płci.
  • Przedmiesiączkowa dysforia jest uważana za normę wśród populacji. Przed pojawieniem się miesiączki kobieta traci zdolność do pracy, cierpi na bóle głowy, jest rozdrażniona i apatyczna. Ale psychoterapeuci twierdzą, że zdrowa kobieta nie doświadcza takich objawów. Zespół napięcia przedmiesiączkowego jest formą zaburzenia psychosomatycznego.
  • Dysforia po stosunku – niechęć do siebie lub partnera po seksie. Problemem zajmują się psychologowie i seksuolodzy. Według ciężkości choroby, dysforia jest łagodna i ciężka. Pierwszy typ nie zakłóca ludzkiego życia. Otoczenie postrzega objawy, jako cechę natury: narzekanie, niezadowolenie, upór, wrażliwość.

Ciężka forma koliduje z osobowością, odbija się we wszystkich sferach życia. Objawy są zdominowane przez agresję, ataki wściekłości, epizody przemocy, wybuchy afektywne. Rozproszenie i niepokój nie pozwalają osobie pracować.

Dysforia – przyczyny

Oprócz problemów psychologicznych i zaburzeń osobowości, następujące czynniki wywołują spadek nastroju:

  • Zaburzenia snu, niedobór snu
  • Chroniczny stres
  • Niska samoocena
  • Upośledzona socjalizacja, identyfikacja, w tym płeć
  • Wyczerpanie i wypalenie
  • Alkohol, inne uzależnienie chemiczne
  • Długotrwała choroba
  • Przewlekły ból.

W szerokim znaczeniu wpływ mają dwie grupy czynników: psychofizjologiczne i zewnętrzne. Ta druga grupa obejmuje stres, psychotraumę, presję społeczną, zmianę zwykłego stylu życia, trudne sytuacje życiowe, zmęczenie.

Zmiany wewnętrzne powodujące dysforię:

  • Naruszenia reakcji hamowania i wzbudzania
  • Niewydolność hormonalna
  • Uszkodzenia organiczne, urazy głowy.

Zaburzenia spowodowane przez zmiany organiczne, którym towarzyszy ból głowy, nudności, zwiększona wrażliwość. Osoba reaguje gwałtownie na bodźce: światło, hałas z ulicy. Reakcja objawia się nawet zewnętrznie: świąd, pieczenie skóry.

Dysforia jest wynikiem skumulowanych czynników. Ponieważ często powód, dla którego zaburzenie się objawiło, wydaje się niewłaściwy dla powagi konsekwencji. Efekt „pełnej miski”. To sprawia, że diagnoza jest trudna, ale jeszcze bardziej dezorientujący jest fakt, że nastrój normalizuje się nieoczekiwanie. Często bez opieki medycznej.

Dysforia – objawy

Dysforia jest przeciwieństwem euforii. Z dysforią człowiek jest nadmiernie rozdrażniony. Poczucie apatii powoduje dysforię związaną z niedoczynnością tarczycy, jednak w przeciwieństwie do tej ostatniej dysforia nie zmniejsza aktywności umysłowej i fizycznej.

Przygnębiony, niski nastrój wraz z:

  • Złośliwość
  • Podrażnienie
  • Melancholia
  • Drażliwość
  • Niezadowolenie z siebie, z innych ludzi
  • Agresja
  • Niepokój
  • Obawy
  • Skąpstwo
  • Ironia
  • Utrata apetytu
  • Zaburzenia snu
  • Zmniejszona koncentracja uwagi
  • Rozczarowanie w życiu
  • Gadatliwość lub wycofanie.

Nasilenie objawów zależy od stadium choroby. W czasie stresu każda osoba doświadcza łagodnego stopnia dysforii. W zaawansowanych etapach osobowość powoduje wybuchy gniewu. Jest uczucie rozpaczy, beznadziejności. Stan się zmienia, są szalone pomysły. Warunek ten wymaga interwencji psychoterapeuty.

Dysforia – leczenie

Łagodna forma może być leczona samodzielnie. Pomogą techniki samoregulacji, sposobach radzenia sobie z lękiem. Leczenie zaawansowanych przypadków, umiarkowanej i ciężkiej dysforii prowadzi psychoterapeuta. Towarzyszą temu dwa elementy: psychoterapia, leki. Formy psychoterapii: rozmowy, prywatne konsultacje.

Początkowo określa się prawdziwą przyczynę – niezależną diagnozę lub konsekwencję. Jeśli podstawowa przyczyna leży w innym zaburzeniu, to jest ona leczona.Terapia zależy od diagnozy. Z reguły są to nerwice, psychotraumy. Główną metodą jest psychoterapia. Pomocnicze – leki przeciwdepresyjne, uspokajające, nasenne, przeciwpsychotyczne, uspokajające, pigułki hormonalne dla kobiet.

Zadania psychoterapii:

  • Redukcja agresji
  • Zwiększenie poczucia własnej wartości, stworzenie sytuacji sukcesu
  • Szkolenie samoregulacyjne
  • Praca nad samoakceptacją
  • Przyswojenie koncepcji pozytywnego myślenia
  • Zwiększenie odporności na stres.

Stosowana jest głównie psychoterapia poznawczo-behawioralna. W stanie dysforii zmienia się świadomość osoby. Człowiek myśli irracjonalnie, nieodpowiednio postrzega siebie i społeczeństwo. W leczeniu dysforii konieczne jest ustalenie przyczyny choroby i jej wyeliminowanie. Na przykład, aby skorygować przedmiesiączkową dysforię, lekarz zazwyczaj przepisuje terapię hormonalną.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.