Duszność

Duszność – różne rodzaje duszności, oddech, zagrożenia

Duszność pojawia się w sytuacjach, gdy dana osoba odczuwa brak wystarczającej ilości tlenu. Ludzie żyją w oceanie powietrza, w którym tlen niezbędny do życia wyższych organizmów wynosi jedną piątą. Dlatego ludzie są przyzwyczajeni do tego, że wokół nich znajduje się tlen, a także proces oddychania, w którym ten życiodajny gaz dostaje się do organizmu. Jest to naturalny proces fizjologiczny, o którym większość ludzi nigdy nie myśli. Sam w sobie objaw taki jak duszność jest raczej nieprzyjemny, a poza tym może wskazywać na szereg poważnych nieprawidłowości.

Czym jest duszność?

Proces oddychania, pomimo pozornej prostoty, jest dość skomplikowany. Obejmuje wiele grup narządów i układów w organizmie:

  • Górne drogi oddechowe (usta, jama nosowa, gardło)
  • Dolne drogi oddechowe (tchawica, oskrzela)
  • Prawe i lewe płuco
  • Serce
  • Krew i naczynia krwionośne
  • Mięśnie
  • Mózg i układ nerwowy.

Proces oddychania jest spowodowany rozszerzeniem klatki piersiowej. Po wdychaniu niewielkiej części powietrza zawierającego tlen, gaz ten musi przejść przez górne i dolne drogi oddechowe i dostać się do specjalnych narządów, czyli płuc. W płucach tlen wchodzi do specjalnych komór tj. pęcherzyków płucnych, w których rozpuszcza się we krwi i wiąże się z białkiem hemoglobiny zawartym w krwinkach czerwonych. Hemoglobina z przepływem krwi tętniczej dostarcza tlen do wszystkich tkanek i komórek. Poprzez system żylny toksyczne gazy dostarczane do organizmu są dostarczane do płuc. Przede wszystkim jest to dwutlenek węgla. Następnie gazy te są wydychane na zewnątrz.

W procesie oddychania bierze udział także narząd, taki jak serce, które pompuje krew do krążenia płucnego, w tym do płuc, a także do mięśni przepony, które mechanicznie rozszerzają klatkę piersiową i pompują powietrze do płuc. Skurcz klatki piersiowej i wydech jest również wykonywany przy użyciu przepony. Amplituda ruchów przepony podczas oddychania wynosi tylko 4 cm.

Duszność

Zarządzanie procesem ruchu klatki piersiowej podczas oddychania specjalnym ośrodkiem, umiejscowiony jest w mózgu.To centrum nazywa się układem oddechowym. Jest niezwykle odporny na wpływy zewnętrzne i zatrzymuje swoją pracę dopiero wtedy, gdy wszystkie inne części mózgu nie są w stanie wykonywać swoich funkcji. Ośrodek oddechowy wspiera oddychanie niezależnie od świadomości i dlatego człowiek nie myśli o tym, że musimy oddychać i jak dokładnie musi to robić. Z drugiej strony, kontrola oddechu może być wykonywana przez siłę woli. Komendy przekazywane przez mózg są kierowane przez rdzeń kręgowy i specjalne nerwy do mięśni przepony, w wyniku, czego porusza się komórka piersiowa.

Z powyższego wynika, że oddychanie jest bardzo skomplikowanym procesem i wystarczy zniszczyć jeden z elementów takiego wielopoziomowego systemu, aby osoba mogła doświadczyć problemów z oddychaniem. Zapotrzebowanie organizmu na tlen może się różnić w zależności od okoliczności, a oddychanie jest w stanie dostosować się do nich. Jeśli narządy i tkanki nie mają wystarczającej ilości tlenu, mózg odbiera sygnały. W rezultacie ruchy klatki piersiowej stają się bardziej intensywne, a równowaga w ciele zostaje przywrócona.

Różne rodzaje duszności

Często rodzaj duszności wskazuje na charakter chorobowy obserwowany u danej osoby. Zwykle częstość oddechowa osoby dorosłej wynosi około 18 razy na sekundę. Przy szybkim oddychaniu proces ten jest wykonywany ponad 20 razy na sekundę. Patologiczna postać przyspieszonego oddychania jest charakterystyczna dla anemii, chorób krwi i gorączki. Największą częstotliwość ruchu klatki piersiowej określa się: 60-80 razy na sekundę.

Spadek częstotliwości oddychania występuje, gdy pojawia się mniej niż 12 ruchów oddechowych na sekundę. Taki proces charakteryzuje:

  • Uszkodzenie mózgu i opon mózgowych
  • Kwasica
  • Ciężkie niedotlenienie
  • Śpiączka cukrzycowa.

Hiperwentylacja płuc jest czasami nazywana zwiększoną głębokością i szybkością oddychania. A zaburzenia oddechowe, jako całość nazywane są dusznością. Zgodnie z powszechną klasyfikacją duszność może być:

  • Normalna, występujący przy dużym obciążeniu
  • Psychogenna, obserwowane u osób z hipochondrią, podejrzanych o chorobę płuc i serca
  • Somatyczna, spowodowana obiektywnymi procesami chorobowymi w narządach.

Klasyfikacja nasilenia duszności w zależności od aktywności fizycznej:

  • Duszność występuje po dużych obciążeniach (uprawianie sportów, bieganie, pływanie, podnoszenie ciężarów po schodach), po czym oddychanie szybko wraca do normy
  • Lekka duszność występuje podczas intensywnego wysiłku fizycznego, szybkiego chodzenia, wchodzenia po schodach
  • Średnia duszność pojawia się podczas chodzenia, osoba jest zmuszona do zatrzymania się, aby złapać oddech
  • Ciężka duszność pojawia się, gdy dana osoba po przejściu 100 metrów, musi się zatrzymać, aby złapać oddech
  • Bardzo silna duszność pojawia się w spoczynku lub przy najmniejszym ruchu

W tej klasyfikacji, duszność powinna być diagnozowana, począwszy od średniego, łagodnego stopnia duszności, która najprawdopodobniej jest oznaką odwodnienia.

W duszności chorzy mogą określić ich stan na różne sposoby:

  • Jako stan dławiący
  • Jako ucisk na klatkę piersiową
  • Brak powietrza
  • Jako niekompletne wypełnienie płuc powietrzem
  • Jako uczucie rozrywania w klatce piersiowej.

Przy zaburzeniach oddychania ważne są inne objawy, takie jak ból w klatce piersiowej. W niektórych chorobach ból pojawia się podczas wdechu lub wydechu, podczas gdy u innych ból nie zależy od ruchów oddechowych.

Duszność somatyczną można zrekompensować i zdekompensować. W pierwszym przypadku brak tlenu jest kompensowany szybkim lub intensywniejszym oddychaniem. W przypadku zdekompensowanej duszności organizm nie może już używać żadnego mechanizmu kompensacyjnego, dlatego obserwuje się oznaki niedotlenienia. Chociaż zewnętrzna duszność w tym przypadku może nie być tak widoczna.

Skrócenie oddechu

Ten typ duszności nazywany jest typem wdechowego może towarzyszyć mu ból podczas oddychania. Osoba z podobnym oddychaniem czuje, że nie bierze głębokiego oddechu. Duszność wdechowa jest często jednym z objawów chorób płuc (zapalenie opłucnej, zwłóknienie, guzy), chorób dużych oskrzeli i tchawicy. Skrócenie oddechu z dyskomfortem przy wdechu i niewydolności serca, chorobie wieńcowej.

Skrócenie oddechu z wydechem

Duszność z dyskomfortem lub bólem podczas wydechu nosi nazwę typu wydechowego. Trudności z wydychaniem mogą być spowodowane zwężeniem światła małych oskrzeli. Takie zjawisko może być spowodowane ich skurczem. Duszność jest często obserwowana podczas ataków astmy oskrzelowej. Duszność wydechowa może być również objawem niektórych chorób płuc, takich jak rozedma płuc i przewlekła obturacyjna choroba płuc.

Mieszana duszność

Jest to nazwa najpoważniejszego rodzaju tego stanu, w którym każdy ruch klatki piersiowej jest trudny zarówno wdech, jak i wydech. Duszność typu mieszanego występuje często, gdy chory ma zarówno astmę oskrzelową, jak i niewydolność serca, ataki paniki, niedokrwistość i anemię, zatorowość płucną.

Subiektywna i obiektywna duszność

Również skrócenie oddechu można podzielić na subiektywne i obiektywne. Subiektywna duszność jest charakterystyczna dla różnych stanów nerwicopodobnych. Jednocześnie z punktu widzenia chorego występuje niedobór powietrza, ale w rzeczywistości może on nie mieć problemów z oddychaniem.

Chory może nie zauważyć obiektywnej duszności i może wydawać mu się, że oddycha bez trudności. Jednak obiektywnie obserwuje się niewydolność oddechową. Świadczy o tym zmiana normalnej częstotliwości ruchów oddechowych, rytmu oddechowego, głębokości wdechu i wydechu. Jednak w większości przypadków osoba zauważa obiektywną duszność. Ten typ duszności nazywany jest połączonym.

Zagrożenia wynikające z odczuwania duszności

Duszność w większości przypadków wskazuje na pewien brak tlenu w narządach i tkankach. I ten stan zagraża rozwojowi niedotlenienia różnych narządów, a przede wszystkim mózgu. Duszność u dorosłych wpływa, na jakość życia. Kiedy oddychanie jest trudne, właściwy sen, wysiłek fizyczny, komunikacja z innymi ludźmi jest niemożliwa. Dlatego konieczne jest leczenie duszności, a dokładniej leczenia tych chorób, które ją powodują.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.