Szukaj
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt

Otoskleroza – przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie

Otoskleroza wraz z przewlekłym zapaleniem ucha środkowego jest jedną z najczęstszych przyczyn utraty słuchu u osób w młodym i średnim wieku. Według statystyk otoskleroza jest obserwowana do pewnego stopnia w jednym lub dwóch procentach populacji.

Otoskleroza to patologiczne namnażanie tkanki kostnej w uchu wewnętrznym i innych elementach ludzkiego układu słuchowego, w którym dochodzi do zmiany w składzie tkanki kostnej. Kiedy otoskleroza zaburza mobilność kosteczek słuchowych, skoordynowaną transmisję dźwięków, pojawia się uczucie szumu w uszach, dzięki któremu występuje postępująca utrata słuchu.

fb

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

fb

Przyczyny otosklerozy

Przyczyny otosklerozy nie są jeszcze znane. Niektórzy naukowcy uważają, że przyczyny choroby mogą być czynnikami dziedzicznymi, inni, że, są wrodzoną anomalią struktury słuchowej. Wielu pacjentów zauważa, że rozwój procesu chorobowego poprzedzony był urazem. Przy wielu chorobach neurologicznych i endokrynologicznych prawdopodobieństwo zachorowania jest również wyższe. Nie można jednak zidentyfikować jednoznacznego połączenia.

Wpływ czynnika hormonalnego wskazuje, że kobiety są bardziej podatne na zaburzenia otosklerotyczne niż mężczyźni. Zauważono również, że ubytek słuchu u kobiet w czasie ciąży prawie zawsze jest większy. Wskazuje to również na hormonalną naturę otosklerozy. Prawdopodobną przyczyną wystąpienia zmian otosklerotycznych może być również długotrwałe zakłócenie zaopatrzenia ucha w krew.

Objawy otosklerozy

Jednym z najczęstszych objawów otosklerozy jest szum w uszach i osłabienie słuchu. Szumy uszne są czasami kojarzone z naturą, dźwiękami dnia codziennego, ale przy otosklerozie, konieczne jest określenie ich intensywności, której stopień opiera się na subiektywnych odczuciach. Pierwszy etap nie jest bardzo wyraźny i nie zaburza w znacznym stopniu życia chorego. W drugim etapie hałas w uszach jest dużym zaburzeniem funkcjonowania danej osoby. W trzecim etapie szum w uszach jest głównym objawem.

Oprócz objawu hałasu w uszach, osoby z otosklerozą skarżą się na:

  • Zawroty głowy, zwłaszcza przy ostrym przechyleniu lub obrotu głowy
  • Napady wymiotów i nudności
  • Zator kanału słuchowego
  • Ból ucha występuje w okresach zaostrzenia procesu otosklerotycznego i zwykle znajduje się w regionie wyrostka sutkowatego
  • Ból głowy
  • Zaburzenia snu
  • Zmniejszoną uwagą i pamięć
  • Zespół neurasteniczny jest spowodowany ciężkimi zaburzeniami słuchu, które uniemożliwiają pełną komunikację. Z powodu utraty słuchu w społeczeństwie chorzy są w ciągłym napięciu, co powoduje, że unikają relacji z ludźmi. Stają się wycofani, apatyczni, ospali, są zaburzenia snu.

Przede wszystkim zmniejsza się słyszalność dźwięków o wysokiej częstotliwości. Następnie, w ciągu całego życia, choroba postępuje, w tym niezrozumiała mowa i silny szum w uszach.

Istnieją trzy rodzaje otosklerozy:

  • Przewlekła otoskleroza ma najkorzystniejsze rokowanie w leczeniu chirurgicznym. W tej postaci choroby osoba cierpi jedynie na przewodzenie dźwięków powietrznych.
  • Ślimakowa postać patologii wpływa na przewodnictwo kostne. Takie naruszenia najbardziej zmniejszają podatność na mowę, chory czuje stały szum w uszach i traci zdolność do pełnej komunikacji.
  • Mieszana otoskleroza charakteryzuje się utratą słyszalności dźwięków obojętnych i powietrznych, a skuteczność leczenia chirurgicznego zależy od stosunku tych dwóch rodzajów zaburzeń.

Diagnostyka otosklerozy

Rozpoznanie otosklerozy opiera się przede wszystkim na dyskomforcie odczuwanym przez chorego z powodu utraty słuchu lub zaburzonej mowy. Badanie powinno być ukierunkowane nie tylko na ocenę stopnia utraty słuchu, ale także na odróżnienie otosklerozy od innych możliwych przyczyn takich objawów.

Laryngolog może zalecić następujące badania:

  • Otoskopia (wziernikowanie ucha).
  • Radiografia czaszki.
  • Pomiar impedancji akustycznej.
  • Ocena aparatu przedsionkowego.
  • Tomografia komputerowa (CT) i MRI są przepisywane bez wykrycia najmniejszych zmian w tkance kostnej, w kanale słuchowym, ślimaku i półkolistych kanałach.
  • Badanie słuchu kamertonem określa naruszenie przewodnictwa kostnego i powietrznego. Pokazuje zwiększoną lub normalną przewodność dźwięków w tkankach, jednocześnie zmniejszając przewodzenie w powietrzu.
  • Audiometria tonalna pomaga określić rodzaj ubytku słuchu.
  • Badanie ultrasonograficzne pomaga odróżnić otosklerozę od zapalenia nerwu ślimakowego. Przy otosklerozie percepcja ultradźwięków praktycznie nie jest zakłócana, natomiast przy zapaleniu ślimaka ślimakowego pogarsza się 2-3 razy.
  • Testy przedsionkowe wykazują zmiany w charakterze reakcji przedsionkowych, pojawienie się oczopląsu.

Leczenie otosklerozy

Wczesne leczenie jest kluczem do sukcesu w walce z tą chorobą. W przeciwnym razie istnieje ryzyko utraty słuchu. Leczenie zachowawcze ma na celu utrzymanie funkcji ucha wewnętrznego w ślimakowych i mieszanych postaciach choroby. Jako leczenie stosuje się terapię preparatami wapnia, fluoru, fosforu i bromu, które mają korzystny wpływ na procesy metaboliczne w tkance kostnej.

Laryngolog przepisuje witaminy z grup A, B i E. Dobry efekt obserwuje się podczas stosowania fizjoterapii. Do zmniejszenia szumu w uszach stosuje się elektroforezę i darsonwalizację. Konserwatywne leczenie otosklerozy prowadzone jest przez kilka miesięcy.

W chirurgicznym leczeniu otosklerozy zastosowano 3 rodzaje operacji:

  • Mobilizacja strzemienia
  • Fenestracja labiryntu
  • Stapedoplastyka.

Pierwszy typ operacji ma na celu uwolnienie strzemienia ze zrostów kostnych, które go unieruchamiają, a drugi stworzenie nowego okna w ścianie labiryntu. Jednak operacje te charakteryzują się niestabilnym efektem. Poprawa słuchu po nich może utrzymywać się przez kilka lat, ale wtedy następuje szybki postęp w utracie słuchu.

Stapedoplastyka to implantacja protezy, zastępująca strzemię. Taką operację można wykonać z użyciem lub bez stapedektomii. W tym ostatnim przypadku mocowanie protezy do kowadełka odbywa się przez otwór wykonany u podstawy strzemienia. Proteza strzemienia może być wykonana z tkanki chrząstki lub kości pacjenta, jak również z teflonu, tytanu lub ceramiki. Stapedoplastyka wykonywana jest w uchu, które słyszy gorzej.

Leczenie chirurgiczne za pomocą stapedoplastyki u 80% pacjentów umożliwia osiągnięcie stabilnej poprawy słuchu. Nie przeszkadza to jednak w rozwoju procesu otosclerotycznego. Ostatnio jedna z tych metod stała się długoterminową terapią skojarzoną z fluorkiem sodu, suplementami wapnia i witaminą D3. Teoretycznie takie leczenie powinno powstrzymać zniszczenie, które zachodzi na obrzeżach ognisk otosklerozy, zatrzymując w ten sposób ekspansję tych ognisk. W ślimakowych i mieszanych postaciach otosklerozy, aparaty słuchowe mogą być stosowane, jako alternatywa dla leczenia chirurgicznego lub jako dodatek do niego.

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *