Szukaj
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt

Budowa ucha – anatomia ucha, jak zbudowane jest ucho?

Budowa ucha jest dosyć złożona. Ucho rozwija się z pierwszej kieszonki gardła i sześciu niewielkich kosteczek, które rozwijają się we wczesnym stadium zarodkowym. Ucho jest narządem zmysłu, który pozwala nam usłyszeć. Słuch można zdefiniować jako percepcję energii dźwięku przez mózg i centralny układ nerwowy.

Słuchanie składa się z dwóch elementów: identyfikacji dźwięków (czym jest dźwięk) i lokalizacji tych dźwięków (skąd dochodzą dźwięki). Ucho jest podzielone na trzy części. Składa się z ucha zewnętrznego, ucha środkowego i ucha wewnętrznego. Ucho wewnętrzne wypełnione jest płynem. Zawiera również receptory dźwięku, które przekształcają ruch płynów w sygnały elektryczne zwane potencjałami czynnościowymi. Te z kolei są wysyłane do mózgu w celu umożliwienia percepcji dźwięku.

fb

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

fb

W związku z tym, fale dźwiękowe unoszące się w powietrzu muszą być kierowane i przenoszone do ucha wewnętrznego. Rola zewnętrznego i środkowego ucha polega na przekazywaniu dźwięku do ucha wewnętrznego. Pomagają również zrekompensować utratę energii dźwiękowej, która naturalnie występuje, gdy fale dźwiękowe przechodzą z powietrza do wody, wzmacniając energię dźwiękową podczas procesu transmisji dźwięku. Oprócz przekształcania fal dźwiękowych w potencjały działania nerwów, ucho wewnętrzne odpowiada również za poczucie równowagi, które odnosi się do naszych ogólnych zdolności do równowagi i koordynacji.

Budowa ucha – anatomia

Budowa ucha – ucho zewnętrzne

Ucho zewnętrzne – ucho zewnętrzne działa jak lejek do prowadzenia wibracji powietrza do bębenka. Ma również funkcję lokalizacji dźwięku. Lokalizacja dźwięku dla dźwięków zbliżających się od lewej lub prawej strony określana jest na dwa sposoby. Po pierwsze, fala dźwiękowa dociera do ucha znajdującego się bliżej dźwięku nieco wcześniej niż do drugiego ucha. Po drugie, dźwięk jest mniej intensywny, gdy dochodzi do drugiego ucha, ponieważ głowa działa jako bariera dźwiękowa, częściowo zakłócając rozprzestrzenianie się fal dźwiękowych. Wszystkie te sygnały są zintegrowane przez mózg w celu ustalenia lokalizacji źródła dźwięku. Dlatego trudno zlokalizować dźwięk  tylko jednym uchem. Ucho zewnętrzne składa się z małżowiny usznej i kanału słuchowego.

Budowa ucha – małżowina uszna

Małżowina uszna to wybrzuszona, pokryta skórą klapa umieszczona z boku głowy, która jest widoczną częścią ucha na zewnątrz. Jest on kształtowany i podtrzymywany przez chrząstkę. Gromadzi fale dźwiękowe i przepuszcza je przez zewnętrzny kanał słuchowy poprzez wzory zwane spiralami i wgłębieniami. Jego kształt częściowo chroni fale dźwiękowe, które zbliżają się do ucha od tyłu, dzięki czemu osoba można określić, czy dźwięk dochodzi bezpośrednio z przodu czy z tyłu.

Budowa ucha – kanał uszny

Kanał uszny ma około 3 cm długości u dorosłych i występuje w kształcie litery S. Jest podtrzymywany przez chrząstkę przy jej otworze. Dodatkowo przez kość na reszcie jego długości. Skóra wyściela kanał i zawiera gruczoły, które wytwarzają wydzieliny, które mieszają się z martwymi komórkami skóry, tworząc wosk (woskowinę).

Budowa ucha – ucho środkowe

Ucho środkowe znajduje się pomiędzy uchem zewnętrznym a wewnętrznym. Jest oddzielone od ucha zewnętrznego przez błonę bębenkową. Ucho środkowe służy do przenoszenia wibracji błony bębenkowej do płynu ucha wewnętrznego. To przenoszenie wibracji dźwięku jest możliwe dzięki łańcuchowi ruchomych małych kości, zwanych kosteczkami słuchowymi, które rozciągają się na uchu środkowym.

Budowa ucha – błona bębenkowa

Błona bębenkowa oddziela kanał słuchowy od ucha środkowego. Ma około 1 cm średnicy i jest nieco wklęsła na swojej zewnętrznej powierzchni. Wibruje swobodnie w odpowiedzi na dźwięk. Membrana jest wysoce unerwiona, co czyni ją bardzo wrażliwą na ból. Aby mogła się swobodnie poruszać po uderzeniu powietrza, ciśnienie powietrza spoczynkowego po obu stronach błony bębenkowej musi być równe. Zewnętrzna strona membrany jest wystawiona na działanie ciśnienia atmosferycznego przez rurkę słuchową.

Rurka słuchowa, która znajduje się w uchu jest schładzana i zamykana. Połykanie, ziewanie i żucie otwierają rurkę, umożliwienie dostępu powietrza lub opuszczenie jamy bębenkowej. To otwarcie rurki słuchowej pozwala na wyrównanie ciśnienia powietrza w uchu środkowym z ciśnieniem atmosferycznym, tak aby ciśnienia po obu stronach błony bębenkowej stały się sobie równe. Nadmierne ciśnienie po obu stronach błony bębenkowej tłumi zmysł słuchu, ponieważ błona bębenkowa nie może swobodnie wibrować.

Kiedy ciśnienie zewnętrzne gwałtownie się zmienia, błonka bębenkowa może się wybrzuszać boleśnie. Wraz ze zmianą ciśnienia poza uchem ciśnienie w uchu środkowym pozostaje niezmienione. Ziewanie lub połykanie w tym przypadku otwiera rurkę słuchową. Umożliwiając wyrównanie ciśnienia po obu stronach błony bębenkowej, zmniejszając zniekształcenie ciśnienia, gdy błona bębenkowa “wskoczy” z powrotem na miejsce.

Kosteczki słuchowe i mięśnie

Jama bębenkowa zawiera trzy najmniejsze kości ciała i dwa najmniejsze mięśnie.


loading...

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *