Samookaleczanie u dzieci

Samookaleczanie u dzieci – jak się objawia? Przyczyny samookaleczenia

Samookaleczanie u dzieci może być trudne do zrozumienia — nawet dla ofiary. Dzieci, które dążą do samookaleczenia, nie robią tego, ponieważ chcą umrzeć, przeciwnie, samookaleczanie jest próbą przetrwania. Samookaleczanie dotyczy ludzi, którzy doświadczają tak wysokiego poziomu stresu, że nie wiedzą, jak sobie z tym poradzić w inny sposób.

Przyczyny samookaleczenia.

Dlaczego ludzie, którzy doświadczyli traumy, wybierają samookaleczanie? Ponieważ samoleczenie ma wiele przyczyn i często osoba nie wie dokładnie, co jest przyczyną tak depresyjnego zachowania.

Niektórym osobom samookaleczanie się daje poczucie opanowania własnego ciała i bólu. Dla innych daje sygnał, że się żyje, a u jeszcze innych powoduje ból fizyczny, który odwraca, chociaż na chwilę uwagę od wewnętrznego zaburzenia psychicznego. Często samookaleczanie u dzieci jest próbą ucieczki od stresującej sytuacji, bólu wewnętrznego, sytuacji, z którą nie potrafią sobie poradzić. Niektóre osoby, które się samookaleczają, robią to, ponieważ czują, że zrobili coś złego i zasługują na karę.

Wiele z tych osób samookalecza się, robiąc to potajemnie. Podczas gdy normalne jest, że młodzi ludzie do pewnego stopnia wycofują się od rodziców, nie jest powszechne, aby młodzież była fizycznie i emocjonalnie wycofywana przez dłuższy czas. Jeśli młodzież jest bardzo odizolowana od rodzica, może to być pierwszy znak ostrzegawczy, który należy traktować poważnie.

Inne znaki ostrzegawcze, które mogą bardziej bezpośrednio wskazywać na samookaleczanie, to:

– Ślady po cięciach lub wypalone ślady na ramionach, nogach, brzuchu, nadgarstkach.

– Znalezienie ukrytych maszynek do golenia, żyletek, innych ostrych przedmiotów.

– Młodzież spędza długi czas samotnie, zwłaszcza w łazience lub swoim pokoju.

– Młodzież ma na sobie ubrania, które nie są odpowiednie do pogody, takie jak długie rękawy lub długie spodnie w ciepłe dni.

Częste reakcje u rodziców.

Kiedy rodzice odkrywają, że ich dziecko wyrządza sobie krzywdę, nic dziwnego, że można doświadczyć wielu emocji, takich jak szok, gniew, żal i wina.

  1. Szok i odmowa.

Ponieważ samookaleczanie jest czymś, co wielu młodych ludzi próbuje ukryć, może być to szokujące dla rodziców, gdy odkryją, że ich własne dziecko celowo niszczy siebie. Jeśli rodzic zaprzeczy temu, pominie fakt, że dziecko ma poważny problem emocjonalny i nie będzie w stanie mu pomóc.

  1. Złość i frustracja.

Rodzic może czuć się zły lub sfrustrowany tym, że jego dziecko mogło kłamać na temat jego samookaleczenia, ponieważ odczuwa to zachowanie jako pozbawione znaczenia lub dlatego, że jest ono przerażające i całkowicie poza kontrolą. Rodzice mogą stać się bardzo zaniepokojeni, gdy ich dziecko rani siebie i mogą czuć się całkowicie bezsilni w tej sytuacji.

  1. Empatia i żal

Rodzice mogą czuć się smutni i brać ból, który czuje ich dziecko bardzo do siebie. Chociaż empatia pomaga zrozumieć sytuację dziecka, nadmierna empatia i smutek mogą czasami być postrzegane jako trudne dla młodzieży, ponieważ dziecko może czuć, że musi narzekać i usprawiedliwić się, aby cię chronić. Może to zwiększyć chaos emocjonalny, który jest zwykle przyczyną samookaleczenia.

  1. Poczucie winy

Rodzice mogą też czuć, że to ich wina, że ich dziecko krzywdzi się lub mogą zastanawiać się, czy to może być ich wina. Mogą czuć, że nie zrobili wystarczająco dużo jako rodzice, a jednocześnie nie wiedzą, co jeszcze powinni zrobić. Wielu rodziców wątpi, czy poświęcili wystarczająco dużo miłości i uwagi swojemu dziecku. Ważne jest, aby rozpoznać to uczucie i wykorzystać je jako siłę napędową do szukania dobrych rozwiązań, ale jednocześnie nie należy poddawać się nadmiernej winy. Kiedy młodzież się samookalecza, stoją za tym skomplikowane powody, a relacje z dzieckiem rzadko wyjaśniają, dlaczego ono same się rani.

Nie mylić z samobójstwem.

Chociaż trudno jest odróżnić poważne samookaleczenia od prób samobójczych, nie każda próba samookaleczenia się powinna być postrzegana jako nieudana próba samobójcza, ale raczej chęć opanowania wewnętrznego bólu. Większość obrażeń jest tak mała, że nie wymagają hospitalizacji.

W przeszłości samookaleczanie było często postrzegane jako czynność manipulacyjna lub zagrożenie samobójstwem. Samookaleczanie w dużej mierze spotkało się ze sceptycyzmem i odrzuceniem. Dziś ten pogląd na szczęście nie jest tak wyraźny, a samookaleczanie w znacznie większym stopniu spotyka się z empatią i zrozumieniem.

Konkretne wskazówki:

  • Rodzice muszą najpierw uzyskać kontakt wzrokowy i być szanującymi słuchaczami, zanim zaczną wyrażać swoje zdanie przy dziecku.
  • Mów spokojnie i uspokajająco.
  • Zaoferuj swoją pomoc i wsparcie.
  • Zastanów się, co było dla ciebie przydatne, gdy byłeś młody i doświadczyłeś trudnych uczuć.
  • Jeśli dziecko nie chce rozmawiać, nie zmuszaj go. Samookaleczanie jest bardzo delikatnym tematem, a zachowanie samookaleczające jest zwykle znakiem, że twoje dziecko ma problemy z wyrażaniem własnych uczuć.

PAMIĘTAJ:

  • Pytania bezpośrednie mogą wydawać się inwazyjne. Przede wszystkim skup się na pomocy i poszukaniu profesjonalnej pomocy dla dziecka.
  • Poszukiwanie pomocy dla kogoś, na kim ci zależy, nie jest zdradą, ale miłością. Przedstaw dziecku wybór specjalistów lub stowarzyszeń, którzy mogą mu pomóc i poproś je o wybranie, z kim chce porozmawiać.
  • Nie oczekuj zbyt wiele na początku. Dziecko będzie potrzebowało czasu dla siebie, nawet gdy zacznie się otwierać. Upewnij się, że w przyszłości będzie miał dobry kontakt z innymi. Nie pilnuj go przez cały czas, będzie się czuło osaczone i pomyśli, że straciło twoje zaufanie.
  • Nie próbuj rozwiązywać problemu, ponieważ nie możesz. Bądź tam dla swojego dziecka i wspieraj je, kiedy cię potrzebuje.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.