Dysmorfofobia

Dysmorfofobia – przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie

Dysmorfofobia to zaburzenie psychiczne, w którym osoba jest bardzo zaniepokojona małymi wadami lub pewnymi cechami własnego ciała. Zaburzenie to zwykle zaczyna się w okresie dojrzewania. Dysmorfofobia dotyka wszystkich ludzi, bez względu na płeć. Głównym niebezpieczeństwem dysmorfofobii są próby samobójcze.

Dysmorfofobia to patologiczne przekonanie i wiara o obecności jakichkolwiek wad fizycznych lub chorób, które opierają się na odczuciach somatycznych prowadzących do hipochondrii. Obejmuje trzy główne elementy: wiara w obecność fizycznej deformacji, która może być rzeczywista lub istnieć tylko w ideach osoby, ideach postawy, stanach depresyjnych.

Dysmorfofobia – przyczyny

Najczęściej zespół dysmorfofobii powstaje w okresie dojrzewania z uwagi na to, że w tym okresie własny wygląd ma duże znaczenie. Istnieją czynniki biologiczne, psychologiczne, społeczne i osobiste, które powodują dysmorfofobię.

  • Czynniki biologiczne obejmują zaburzenia metaboliczne neuroprzekaźników, zespół obsesyjno-kompulsywny, predyspozycje genetyczne, uogólnione zaburzenia lękowe, możliwe anomalie rozwojowe niektórych obszarów mózgu i przetwarzanie informacji z wykorzystaniem wzroku.
  • Psychologiczne przyczyny dysmorfofobii wynikają z faktu, że nastolatek jest często rozdrażniony lub krytykowany. Również czynniki psychologiczne obejmują sposób wychowania. Jeśli rodzice dziecka skupią uwagę dziecka na estetycznym wyglądzie, może to posłużyć, jako bodziec do rozwoju dysmorfofobii u osób z predyspozycjami genetycznymi. W przypadkach, gdy nastolatki nie mają wystarczającej miłości od rodziców, zaczynają myśleć, że nie są kochane z powodu ich zewnętrznej nieatrakcyjności lub innych wad. Innym takim wyzwalaczem mogą być takie czynniki, jak zaniedbanie, uprzednio doznany uraz fizyczny lub seksualny.
  • Czynniki społeczne zazwyczaj obejmują negatywny wpływ mediów. Wynika to z przyjętego dziś standardu piękna, powszechnej reklamy w telewizji i innych miejscach masowej dystrybucji informacji. Niektóre cechy mogą również umożliwić rozwój dysmorfofobii, są czynnikami towarzyszącymi. Takie cechy obejmują zwątpienie w siebie, nieśmiałość, stany neurotyczne lub nerwice, nadwrażliwość na krytykę, introwersję, perfekcjonizm.

Dysmorfofobia – objawy

Istnieje wiele objawów dysmorfofobii. W większości objawy dysmorfofobii są zdeterminowane przez pozornie nieatrakcyjną zewnętrzność lub jakiekolwiek wady.

Chorzy na dysmorfię stale przeglądają się w lustrze próbując znaleźć bardziej korzystny kąt, w którym pozorna wada nie będzie widoczna i zrozumie, jak ją zamaskować. Osoby cierpiące na dysmorfofobię zdecydowanie odmawiają fotografowania. Preteksty do takiej odmowy mogą być zupełnie inne. Jednak prawdziwym powodem odmowy będzie obawa, że za pomocą fotografii utrwali się ich deformacja.

Główne objawy zespołu dysmorfofobii są następujące:

  • Próby ukrycia widocznych wad, na przykład przy użyciu workowatych ubrań
  • Nadmierna dbałość o własny wygląd
  • Obsesyjne dotykanie skóry, aby odczuć widoczną wadę
  • Nadmierny entuzjazm dla ćwiczeń i diety
  • Deprywacja społeczna
  • Niskie poczucie własnej wartości
  • Odmowa opuszczenia domu lub wyjście tylko w nocy, kiedy nikt nie może zauważyć rzekomej deformacji
  • Zmniejszenie aktywności edukacyjnej
  • Problemy komunikacyjne
  • Nadużywanie alkoholu lub narkotyków
  • Lęk i narażenie na ataki paniki
  • Stany depresyjne
  • Nastroje samobójcze
  • Samotność i izolacja społeczna
  • Niemożność podjęcia pracy
  • Niemożność skupienia się na pracy z powodu trwałego zainteresowania swoim wyglądem
  • Poczucie niezręczności w społeczeństwie, podejrzenie, że inni dyskutują o widocznej wadzie
  • Porównywanie siebie i poszczególnych części ciała ze standardami piękna
  • Stosowanie metod odwracania uwagi innych, na przykład ekstrawagancki wygląd, który pozwala ukryć wady
  • Natrętne poszukiwanie informacji związanych z brakami i wadami, na przykład nadmierną wagą i dietą, aby się jej pozbyć
  • Chęć skorygowania sztucznego defektu za pomocą chirurgii plastycznej, poddawanie się powtarzającym się operacjom plastycznym, które nie przynoszą satysfakcji
  • Próby usunięcia wady samodzielnie, na przykład przecinają ją nożem.

Reasumując, można stwierdzić, że dysmorfofobia częściej występuje u młodych osób w okresie dojrzewania między 13 a 20 rokiem życia. W okresie dojrzewania ma jeden wspólny objaw zaabsorbowanie wyimaginowanymi wadami fizycznymi. Większość nastolatków martwi się stanem naskórka, kształtem nosa, nadmiernym wzrostem włosów w całym ciele itp.

Dysmorfofobia – leczenie

Leczenie dysmorfofobii powinno być objawowe. Oznacza to, że podczas wyraźnych stanów emocjonalnych lub gdy nasila się depresyjne tło stanu, przepisywane są leki przeciwdepresyjne i uspokajające. Psychoterapeuta podejmuje próby nakłonienia chorego do zmiany postrzegania swojego wyglądu i nie zwracania uwagi na wyimaginowaną wadę.

Zdecydowanie odradza wszystkie rodzaje zabiegów chirurgii plastycznej, które nie tylko nie wyeliminują odczuć dysmorficznych, ale mogą również doprowadzić do zupełnie odwrotnego rezultatu, tj. stan pacjenta z dysmorfofobią pogarsza się jeszcze bardziej. Jeśli dysmorfofobia jest spowodowana przez schizofrenię, należy leczyć chorobę podstawową. Stosowanie psychoterapii poznawczo-behawioralnej jest bardzo skuteczne. W najcięższych przypadkach, gdy występuje ryzyko prób samobójczych i pojawiają się ciężkie stany depresyjne zalecana jest hospitalizacja.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.