Szukaj
Generic filters
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in excerpt

Stwardnienie rozsiane – diagnoza, diagnoza różnicowa, badania na SM

Stwardnienie rozsiane to podstępna choroba, której diagnoza nie jest oczywista. Badania na SM (sclerosis multiplex) wciąż są modyfikowane, bowiem ciężko jest postawić na ich podstawie jednoznaczną diagnozę.

Stwardnienie rozsiane

W rozpoznaniu pomocne są techniki obrazowe jak również badanie płynu mózgowo-rdzeniowego czy też analiza tzw. potencjałów wywołanych. By ułatwić rozpoznanie powstała specjalna klasyfikacja. Obejmuje ona tzw. kryteria McDonalda. International Panel on MS Diagnosis, któremu przewodniczył W. McDonald, w 2001 roku opublikował tzw. kryteria McDonalda.

fb

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij "Polub tę stronę", a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

fb

Z czasem lista ich uległa aktualizacji. Nadal podstawą w rozpoznaniu jest identyfikacja wystąpienia rozsiania zmian związanych z chorobą w czasie oraz w przestrzeni. U pacjentów patologiczne zmiany w układzie nerwowym pojawiają się w różnym czasie, przy czym zmiany w strukturach układu nerwowego występują w więcej niż jednej lokalizacji.

Stwardnienie rozsiane – trudna diagnoza

Diagnoza SM może przebiegać różnie w zależności od charakteru zmian u pacjenta. Najprostszym przypadkiem jest sytuacja, kiedy u pacjenta stwierdza się minimum dwa rzuty SM, przy czym dodatkowo występują objawy neurologiczne lokalizowane w różnych ogniskach.

Objawy wówczas dotyczą co najmniej dwóch części układu nerwowego. Niestety większość przypadków ma mniej książkowy przebieg. Gdy rzuty choroby pochodzą z tego samego ogniska chorobowego wymagane są dodatkowe badania w kierunku SM.

Wykonuje się rezonans magnetyczny i poszukuje patologii zlokalizowanych minimum w dwóch miejscach układu nerwowego ogniska chorobowe rozpoznaje się na podstawie demielinizacji. Niektóre lokalizacje w szczególności wskazują na SM. Są to zwłaszcza strefy podkorowe, okołokomorowe i podnamiotowe mózgowia, oraz w obrębie rdzenia kręgowego.

Stwardnienie rozsiane – badanie płynu mózgowo-rdzeniowego

Płyn mózgowo-rdzeniowy pozyskuje się w drodze punkcji lędźwiowej. Na obecność SM wskazuje podniesiona zawartość białka, zwiększona ilość leukocytów. Nie są to jednak zmiany ewidentnie wskazujące na stwardnienie rozsiane. Kluczowe znaczenie ma stwierdzenie w płynie zwiększonej ilości jednej z frakcji przeciwciał – tzw. gamma-globulin.

Podczas badania metodą elektroforezy identyfikowane są typowe dla SM tzw. prążki oligoklonalne. Prócz badania płynu mózgowego wykorzystuje się w diagnostyce również neuroobrazowanie poprzez badanie neurologiczne. Pozwala ono wykryć zaburzenia napięcia mięśniowego, czucia i równowagi.

Zastosowanie w przebiegu diagnozy znajdują też tzw. badania elektrofizjologiczne. Polegają one na analizowaniu tzw. potencjałów wywołanych, oceniane mogą być np. wzrokowe czy somatosensoryczne potencjały wywołane. W przebiegu badania stymulowane są zmysły i analizowane przepływy przewodzenia sygnałów w strukturach układu nerwowego.

Stwardnienie rozsiane – diagnoza różnicowa

Czasem jedyną możliwą diagnozą jest diagnoza różnicowa. Wówczas podstawą jest wykluczenie poszczególnych schorzeń podobnych do SM. Między innymi wykluczeniu podlega sarkoidoza, zespół MELAS, choroba Devica, nowotwory OUN a także choroby infekcyjne układu nerwowego. Katalog tychże chorób nie jest zamknięty, wymienione wyżej są jedynie przykładowymi.


Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *