Depresja endogenna

Depresja endogenna – przyczyny, objawy, leczenie

Depresja endogenna jest zaburzeniem psychicznym, którego klasycznymi objawami są obniżony nastrój, zahamowanie ruchowe i powolne myślenie. To zaburzenie psychiczne jest bardzo trudne dla chorych. Objawy choroby są tak wyraźne, że zasadniczo zaburzają zwykły sposób życia danej osoby. Endogenna depresja może być zarówno chorobą niezależną, jak i jedną z faz psychozy maniakalno-depresyjnej.

Depresja endogenna – przyczyny

To zaburzenie emocjonalne należy do tak zwanych chorób predyspozycji. W jego występowaniu znaczący jest czynnik genetyczny. Dziedziczone są zmniejszone zdolności adaptacyjne człowieka, rozregulowanie pewnych substancji w organizmie, takich jak serotonina, noradrenalina, dopamina. W przypadku depresji endogennej występuje niedobór tych substancji w organizmie.

Przyczyną endogennej depresji jest nie tylko patologia niektórych genów. Nawet z takimi genami osoba żyjąca w sprzyjających warunkach psycho-emocjonalnych może nie cierpieć na depresję. Początkiem rozwoju choroby może być wpływ zewnętrzny: sytuacja traumatyczna, choroby narządów wewnętrznych, przyjmowanie pewnych leków i schorzenia neurologiczne. Ale w przyszłości zaburzenie depresyjne, którego rozwój wywołał czynnik zewnętrzny, może się pogorszyć. Obserwuje się to na przykład w jesiennych depresjach, które występują w wyniku zmiany pór roku i towarzyszą im zmiany hormonalne w organizmie.

Depresja endogenna – objawy

Głównymi objawami depresji, jak wspomniano powyżej, są obniżony nastrój, wolniejsze myślenie i opóźnienie ruchowe.

Obniżony nastrój

Obniżony nastrój jest najbardziej charakterystycznym objawem tej choroby afektywnej. Objawy w postaci obniżonego nastroju są nieznośnym uczuciem melancholii, bólu psychicznego, który jest równoważny cierpieniu fizycznemu. Czasami ludzie cierpiący na depresję pokazują nawet, że ból umiejscawia się za mostkiem lub w głowie i szyi. Jednocześnie osoby te wyraźnie odróżniają uczucie melancholii od objawów chorób narządów wewnętrznych, takich jak serce. Depresja endogenna może objawiać się w postrzeganiu otaczającego świata, wszystko wokół wydaje się szare, nierealne.

Depresji endogennej bardzo często towarzyszą codzienne wahania nastroju, przy czym szczytowy stan pogorszenia występuje rano. Opisując objawy endogennej depresji, nie sposób nie rozwodzić się nad angedonią – redukcją lub całkowitą utratą możliwości cieszenia się. Czasami jest to tak wyraźne, że chorzy obawiają się bolesnego odczucia braku pragnień, uczuć.

Spowolnione myślenie

Powolne myślenie nie jest kaprysem chorego. Zmiany biochemiczne zachodzące w organizmie są odzwierciedlone w taki sposób, że osoba zaczyna myśleć i mówić bardzo powoli. Tacy ludzie w żadnym wypadku nie są w stanie myśleć ani mówić szybciej bez względu na sytuację. Ponadto chorzy są przekonani o własnej bezwartościowości, poczuciu winy. Mogą istnieć osobliwe wizje, w których człowiek wykonuje jakieś straszne działania, na przykład nieumyślnie wbija nóż w dziecko lub męża.

Letarg motoryczny

W przypadku depresji endogennej osoby wykonują wszystkie czynności niezwykle powoli. Czasami na tle letargu może wystąpić podniecenie, podczas którego osoba może się zranić lub popełnić samobójstwo. Myśli samobójcze, a nawet działania są konsekwencją złudzeń winy. Tak, więc osoba chce chronić swoich bliskich przed sobą, ratować ich od kłopotów. Aby uniknąć takich negatywnych konsekwencji, konieczne jest nie tylko zapewnienie terminowego leczenia, ale także wsparcie bliskich. Mogą również wystąpić zaburzenia snu, trudności z zasypianiem, lekki sen, wczesne przebudzenie.

Oznaki endogennego procesu, w porównaniu z objawami reaktywnej depresji, są bardziej wyraźne i przedłużone, nie odchodzą same, wymagają leczenia. Jeśli chory nie otrzyma niezbędnej pomocy, choroba może stać się przewlekła lub osoba może podjąć próbę samobójczą. Choroba ta charakteryzuje się nawrotami (zaostrzeniami), które mogą wystąpić niezależnie, bez wyraźnego powodu zewnętrznego.

Depresja endogenna – leczenie

Podstawą leczenia depresji endogennej jest stosowanie leków. Depresja endogenna jest właśnie zaburzeniem, w którym nie można uniknąć specjalnych preparatów, ponieważ podstawą zaburzenia jest zmiana na poziomie biochemicznym. Najczęściej stosowane leki przeciwdepresyjne. Wybór leku zależy od nasilenia objawów.

Na tle przyjmowania leków przeciwdepresyjnych objawy rozwijają się wstecz. Należy pamiętać, że po 1-3 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, ograniczenie ruchowe zmniejsza się, a jednocześnie poprawia się nastrój, urojeniowe wyobrażenia o własnej winie, a nawet myśli samobójcze mogą się utrzymywać. Dlatego okres ten uważa się za najbardziej niebezpieczny pod względem podejmowania prób samobójczych. Konieczne jest dokładne monitorowanie zachowania chorego w tym okresie. Może nawet potrzebować hospitalizacji.

Konieczne jest stosowanie leków przeciwdepresyjnych przez długi czas (przez miesiące, a czasem kilka lat). Nagłe odstawienie leków jest obarczone powrotem objawów choroby. Inną grupą leków stosowanych zarówno do leczenia, zwłaszcza w ramach psychozy maniakalno-depresyjnej, jest zarządzanie nastrojem. Długotrwałe stosowanie stabilizatorów nastroju przyczynia się do stabilizacji nastroju, zapobiega rozwojowi epizodów depresyjnych, a nawet, jeśli się pojawią, nie objawiają się tak mocno.

Psychoterapia jest stosowana tylko, jako uzupełnienie leczenia. Sesje psychoterapii przyczyniają się do rozwiązania istniejących problemów, konfliktów, ale bez leków przeciwdepresyjnych w celu wyeliminowania zaburzeń metabolicznych występujących podczas depresji endogennej jest niemożliwe.

Zapobieganie i rokowanie

W depresji endogennej największe znaczenie ma zapobieganie nowym epizodom depresyjnym. Aby to zrobić, trzeba przyjmować małe dawki leków przeciwdepresyjnych, stabilizatorów nastroju, po konsultacji z psychiatrą. Ludzie cierpiący na to zaburzenie psychiczne powinni unikać nadmiernego wysiłku psychicznego, nie pracować w nocy, nie nadużywać alkoholu i prowadzić zdrowy styl życia.

Rokowanie dla depresji endogennej nie jest bardzo korzystne w porównaniu z depresją reaktywną. Przyczyna choroby leży w ludzkim organizmie, dlatego wpływ na przebieg choroby nie jest taki prosty. Jednak stosowanie profilaktycznych dawek leków może zapobiegać rozwojowi nawrotów choroby, zmniejszać ich liczbę, zmniejszać nasilenie objawów.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.