Krioablacja

Krioablacja – technika krioablacji, zabieg krioablacji

Krioablacja polega na stosowaniu ekstremalnie zimnego bodźca niszczenia tkanek i tworzenia zmian ablacyjnych. Pierwsze zastosowanie krioablacji zostało opisane przez Kleina do odniesieniu do ablacji ścieżek dodatkowych za pomocą zabiegu operacyjnego. Mapowanie śródoperacyjne zastosowano do zlokalizowania ścieżki akcesoriów. Następnie do tego miejsca naniesiono chłodziwo kriogeniczne doprowadzone do temperatury -60 °C, aby zlikwidować szlak.

Krioablacja jest alternatywą dla ablacji RF, która nie jest ograniczona przez brak chłodzenia przepływu krwi w przestrzeni osierdziowej i jest mniej podatna na powodowanie uszkodzeń tętnic wieńcowych. W rzeczywistości brak krążącej krwi w przestrzeni osierdzia teoretycznie powinien sprzyjać tworzeniu kriolionu. Jednakże doświadczenie w tej dziedzinie jest ograniczone i potrzeba więcej badań, aby ocenić bezpieczeństwo i skuteczność.

Krioablacja nie powodowała jednka znacznie większych uszkodzeń niż nawodnione RF w modelu zwierzęcym. Krioablacja jest powszechnie stosowana w dzisiejszej chirurgii. Krioablacja chirurgiczna z ręcznymi sondami chirurgicznymi osiąga znacznie niższe temperatury (poniżej -150 ° C) i powoduje większe uszkodzenia niż małe cewniki EP. Lekarze wykonują krioablację w celu przywrócenia prawidłowego rytmu serca poprzez wyłączenie komórek serca, które powodowały nieregularne bicie serca.

Podczas tej minimalnie inwazyjnej procedury stosuje się cienką elastyczną rurkę nazywaną cewnikiem balonowym w celu zlokalizowania i zamrożenia tkanki serca, która wyzwala arytmię. Stwierdzono, że używanie zimna, a nie ciepła, w celu wyłączenia uszkodzonej tkanki zmniejsza szanse uderzenia w zdrową tkankę sercową i otaczające ją struktury. Ostatnie badania wykazały, że krioablacja jest znacznie bardziej skuteczna niż leki, a pacjenci na ogół doświadczają mniej bólu niż przy ablacji częstotliwością radiową.

Co się dzieje podczas zabiegu krioablacji?

Lekarz wprowadza cewnik balonowy do naczynia krwionośnego, zwykle w górnej części nóg, a następnie gwintuje go przez ciało aż do serca. Ta wąska rurka ma nadmuchiwany balon na jednym końcu, który sprzęga się z żyłą płucną. Dzięki zaawansowanym technikom obrazowania lekarz jest w stanie poprowadzić cewnik do serca. Gdy balon znajduje się w ujściu żyły płucnej. Przez cewnik przepływa ekstremalnie zimna energia, aby zniszczyć tę niewielką ilość tkanki i przywrócić prawidłowy rytm serca.

Jaka jest różnica między ablacją cieplną a krioablacją?

Większość pacjentów jest leczona za pomocą ablacji na ciepło za pomocą cewników o częstotliwości radiowej (RF), ale procedura ta wiąże się z ryzykiem powikłań, takich jak uszkodzenie przełyku. Krioablacja pomaga lekarzom uniknąć tego ryzyka, używając zimna zamiast ciepła, aby wyłączyć nieprawidłową tkankę serca. W przeciwieństwie do ablacji na bazie ciepła, krioablacja pozwala lekarzom chłodzić tkanki, aby upewnić się, że jest to obszar powodujący nieregularność. Jeśli tak nie jest, normalne funkcjonowanie elektrostatyki w miejscu może zostać przywrócone poprzez umożliwienie rozmrożenia i ponownego ogrzania tkanki.

Jak bezpieczna i skuteczna jest krioablacja migotania przedsionków?

Szybkość powodzenia zabiegu jest ogólnie bardzo dobra i zależy od wielu czynników, takich jak czas trwania choroby, obecność choroby zastawkowej lub choroby wieńcowej, rodzaj migotania przedsionków (napadowe lub uporczywe) oraz wielkość atrii. Krioablacja indukuje uszkodzenia komórek głównie poprzez przerwanie organelli błoniastych.

Chociaż wydaje się, że grubsza architektura mięśnia sercowego zachowuje się po pojedynczym cyklu zamrażania lub rozmrażania, po nim następuje początkowa faza krwotoku, zakrzepicy mikronaczyniowej i zapalenia, a następnie późniejsza faza zwłóknienia. Jednak, jak w przypadku każdej innej procedury medycznej, mogą wystąpić rzadkie powikłania. Powikłania te obejmują perforację serca, udar, zawał serca, zwężenie żył płucnych i krwawienie w miejscu wejścia w nogę. Każdorazowo lekarz omawia bardzo szczegółowo z pacjentem wszystkie te zagadnienia i rozwiewa wątpliwości podczas wizyty.

Technika krioablacji

Krioablacja może być używana jako dodatek do innej procedury. W tej konfiguracji stosuje się go na obrzeżu strefy resekcji podwsierdziowej lub pozwala na leczenie. Głównie obszarów, takich jak mięsień brodawkowaty mitralny, który ma kluczowe znaczenie w przypadku napotykania tętniaka tylnego. Krioablacja może być również stosowana samodzielnie. Wcześniej wykorzystywano ją skutecznie do mapowania, ale obecnie jest ona wykorzystywana częściej bez potrzeby mapowania zgodnie z metodologią Guiraudon.

Po początkowym okresie procedur opartych na mapach, zwrócono się w stronę dużej krioablacji bez mapowania. Powodem tego jest fakt, że wskaźnik udanego mapowania nigdy nie osiągnął 100%. U większości pacjentów z zawałem przedniej ściany zaworowej najwcześniejsze miejsce aktywacji lub kriokontynacji zostało zlokalizowane poprzez mapowanie w obszarze widzialnym. Ponadto nie odnotowano w przeprowadzonych w ostatnich latach badaniach żadnej znaczącej różnicy między pacjentami operowanymi z użyciem mapowania i bez mapowania.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.